Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Archive for the ‘Psychologia’ Category

Asertywność

Asertywność – termin w psychologii oznaczający posiadanie i wyrażanie własnego zdania oraz bezpośrednie wyrażanie emocji i postaw w granicach nienaruszających praw i psychicznego terytorium innych osób, ale także obrona własnych praw w sytuacjach społecznych – bez zachowań agresywnych. Osoba asertywna ma jasno określony cel i potrafi kontrolować własne emocje, nie poddaje się łatwo manipulacjom i naciskom emocjonalnym innych osób.

Asertywność wyraża się umiejętnością bezpośredniego przekazywania własnych opinii, przekonań, poglądów i potrzeb, a także łatwością swobodnego dzielenia się wiedzą o swoich priorytetach i wyznawanym systemie wartości. Istotą zachowania asertywnego jest także umiejętność odmawiania, mówienia „NIE” w sposób pewny, zdecydowany, a jednocześnie nieuwłaczający godności innych osób – i zawsze z podaniem konkretnej przyczyny odmowy.

asert

Asertywność to:
– umiejętność wyrażania opinii, krytyki, potrzeb, życzeń, uczuć
– umiejętność odmawiania w sposób nieuległy i nieraniący innych
– umiejętność przyjmowania krytyki, ocen i pochwał
– autentyczność
– elastyczność zachowania
– świadomość własnych zalet, wad i opinii (samoocena)
– wrażliwość na innych ludzi
– stanowczość

Mówimy o sobie, własnych poglądach i uczuciach
Nie ukrywamy się za innymi
Nie oceniamy, nie filozofujemy
Nie używamy „my”
Przyjmujemy postawę „jestem w porządku”

Zasadnicze własności asertywności:
– Postępowanie w sposób uczciwy – potrafisz powiedzieć to, co myślisz tak, aby nikt nie poczuł się urażony
– Nienaruszanie praw – korzystanie z praw osobistych w taki sposób, aby równocześnie szanować i przestrzegać prawa osób trzecich
– Dbanie o własny, dobrze pojęty, interes – umiejętność słusznego oceniania, co jest dla ciebie korzystne i czemu możesz poświęcić swój czas i uwagę.

Przed kontaktem z drugą osobą pozbądź się wszystkich negatywnych uczuć i emocji
Swoje wypowiedzi staraj się rozpoczynać od zdań:
– Cieszę się, że ty…
– Chciałbym, abyś…
– Byłbym wdzięczny, gdybyś…
– Wolałabym, abyś…
– Mam nadzieję, że…
– Czy nie zechciałbyś…
– Chętnie skorzystałbym z twojej pomocy przy…

aserti

Asertywność fizyczna – zdolność do przybierania takiego wyglądu i sposobu zachowania, dzięki czemu można pokazać, że ma się wpływ na aktualną sytuację i w pełni kontroluje się to, co się dzieje. Asertywność fizyczna świadczy również o dużym poczuciu własnej wartości, umiejętności dbania o własne interesy oraz gotowości do obrony swoich praw.

Asertywność fizyczna w praktyce to przede wszystkim:
– jak najczęstsze uśmiechanie się
– ubieranie się w sposób odpowiedni do okoliczności, wieku itp.
– chodzenie sprężystym, zdecydowanym krokiem, z podniesioną głową
– mówienie mocnym, pewnym i jednostajnym głosem
– dbanie o to, by w głosie słychać było pewność siebie i przekonanie o słuszności wypowiedzi
– stosowanie zasady „bądź zawsze uprzejmy i miły”
– zachowywanie się w sposób zdradzający dużą pewność
– podczas rozmowy lub innego kontaktu bezpośredniego należy zawsze patrzeć drugiej osobie prosto w oczy
– podczas witania się lub żegnania należy mocno ściskać drugiej osobie dłoń

Techniki zachowań asertywnych
1. Zdarta płyta – konsekwentne powtarzanie tego samego argumentu, stanowiska, zdania, które zostało wypowiedziane wcześniej.
Stosując tę technikę trzymamy się własnego wariantu w sposób stanowczy, nie zmieniając go pod żadnym pozorem i powtarzając go tyle razy ile będzie trzeba.
Technika ta jest stosowana w sytuacjach, w których nasze argumenty nie docierają do rozmówcy z różnych powodów.
2. Zasłona dymna – pozorne akceptowanie kierowanej krytyki – broni przed agresją werbalną.
3. Asertywne uznanie błędu – uznanie bez nadmiaru poczucia winy „postąpiłem źle, lecz to naprawię”
4. Kompromis – wypracowanie obustronnych ustępstw.
5. Wypytywanie o strony ujemne – Dlaczego sądzisz, że to, co robię, jest złe?
6. Wypytywanie o strony dodatnie – Co dobrego jest w paleniu? Co dobrego jest w wagarach?

Asertywne odmawianie
Asertywne odmawianie zaczynamy od „NIE”, ale nie tłumaczymy się, a wyjaśniamy (powód).
Komunikujemy się niewerbalnie – odmawiamy jasno, krótko i stanowczo. (Np. „tak postanowiłem”, „taka jest moja decyzja”)

Metoda odmawiania bez zrywania
Etap I – Sprawdź, czy propozycja jest korzystna dla ciebie.
Etap II – Jeżeli propozycja jest zła, powiedz najpierw sobie: „nie, tego nie będę robić” i przekonaj się sam, że potrafisz odmówić.
Etap III – Powiedz NIE i ewentualnie zaproponuj coś innego.

Komunikując się w asertywny sposób mówimy to, co mamy na myśli, i przekazujemy to w sposób prosty, stanowczy, jasny, zrozumiały (dla rozmówcy) – bez lęku!
Bądź bezpośredni – mówienie bez owijania w bawełnę, mówienie wprost tego, co chcemy powiedzieć jest efektywniejsze.
Zawsze mów w swoim imieniu – komunikaty typu: „Ja”, „Moim zdaniem”, Myślę, że”, „Uważam” są znacznie efektywniejszym sposobem przekazywania poglądów niż: „Jesteś”, „Postępujesz”, „Powinieneś” itp. Komunikat „Ja” informuje wprost, jakie są moje odczucia (tu i teraz) związane z daną sytuacją czy problemem.
Bądź opanowany – trudno o asertywność, gdy towarzyszy ci napięcie, negatywne emocje. Głębszy oddech pozwoli pozbyć się napięcia i kontrolować emocje.

Komunikatywność
– Werbalnie uczucia wyrażone tonem głosu odbieramy w 38%
– Słowa tylko w 7%
– Niewerbalne uczucia wyrażone językiem ciała (gesty, pozy) oraz mimiką twarzy odbieramy aż w 55%

Prawa asertywności wg Landfielda
– Prawo domagania się tego, czego chcemy
– Prawo do własnego zdania, uczuć i emocji i do odpowiedniego ich wyrażania
– Prawo do podejmowania własnych decyzji i radzenia sobie z ich skutkami
– Prawo dokonania wyboru w kwestii zaangażowania się w cudze problemy
– Prawo do niewiedzy i niezrozumienia czegokolwiek
– Prawo do popełniania błędów
– Prawo do odnoszenia sukcesów
– Prawo do zmiany zdania
– Prawo do prywatności
– Prawo do samotności i niezależności
– Prawo własnej przemiany bycia asertywnym

Przydatne umiejętności
Wytrwałość – przedstaw swój punkt widzenia jasno. Jeżeli uważasz, że twoje racje są słuszne pozostań przy nich. Jeśli ktoś będzie Ci czynił krytyczne uwagi, ignoruj je.
Kompromis – naucz się zawierania takich kompromisów, które nie uczynią Ci krzywdy.
Pytania – jeżeli uważasz, że ktoś zarzuca Ci coś bezpodstawnie, poproś go, aby wyjaśnił, co miał na myśli.
Przyznanie się do błędu – jeżeli pomylisz się i ktoś wypomni Ci twój błąd, po prostu mu przytaknij, a nie sprzeczaj się z nim.

Co przemawia za:
Akceptujesz siebie i innych
Szanujesz siebie i innych
Nie ranisz siebie ani innych i nie pozwalasz na to, aby ktoś ranił Ciebie
Łatwiej osiągasz wytyczone cele i realizujesz swoje potrzeby
Potrafisz wyegzekwować to, co Ci się należy
Nie pozwalasz innym pomiatać sobą ani sam tego nie robisz
Masz większą wiarę w siebie
Masz poczucie kontroli i odpowiedzialności za siebie i swoje życie
O wszystkim sam decydujesz
Nie oszukujesz siebie ani innych
Jesteś sobą i jesteś zadowolony z tego
Jesteś świadom tego, że popełniasz błędy, akceptujesz to i potrafisz się do tego przyznać
Rozumiesz, że inni też popełniają błędy
Potrafisz właściwie wyrażać swoje potrzeby i uczucia, nie raniąc innych
Umiesz mówić „nie” bez poczucia winy.

Co przemawia przeciw:
Możesz nie być lubiany za to, że wyrażasz swoje odczucia, potrzeby i nie dajesz sobą pomiatać.
Mogą zmienić się twoje relacje z innymi. Ci, którzy cię wykorzystywali i manipulowali tobą, mogą się od ciebie odwrócić.
Będziesz musiał sam ponosić odpowiedzialność za siebie i swoje decyzje, nie będziesz zrzucać winy na innych.
Możesz zostać uznany za osobę idącą przebojem przez życie.

Reklamy

Jak dotrzeć do młodego człowieka?

jakdotrzec

Młodzi:
– Chcą mieć wszystko jak najszybciej ( robię coś dziś -> efekt też dziś, a nie w przyszłości )
– Niecierpliwość
– Marność wzorców ( autorytet to celebryci; młodzi nie rozróżniają idola od celebryty )
– Kultura konsumpcji ( jestem tym, co posiadam )
– Kultura skoku adrenaliny i ponoszenia ryzyka ( żyć tak, jakby dzisiejszy dzień był ostatni )
– Inflacja znaczeń ( przekazywanie wiadomości bez znaczenia )
– Roszczeniowość
– Chaos strukturalny ( zmiana wartości słów: rodzina, wiara, uczciwość )
– Instrumentalizacja wartości i norm ( normy tak, ale to zależy… od sytuacji )
– Brak skrupułów
– Deprecjacja (zanik) autorytetu

Dorosły ( chcący dotrzeć do młodego człowieka )
– Empatia, ale ograniczona ( umiejętność wyznaczania granic )
– Tolerancja
– Wiara w to, że każdy człowiek może zmienić się na lepsze
– Szacunek ( niezależnie od sytuacji i okoliczności )
– Niepoprawny optymizm
– Pasja ( młody człowiek potrzebuje osoby z pasją )
– Jasność własnych poglądów
– Umiejętność słuchania
– Przyzwoite prowadzenie się
– Poczucie misji

jakdotrzec1

Młodzież potrzebuje:
– zaangażowania i kierunku jazdy ( stawiamy drogowskazy; należy pokazać wszystkie możliwości i objaśnić, jakie będą konsekwencje, co będzie )
– pokazania, że potrafi i że ma potencjał
– obecności (fizycznej i psychicznej) i poczucia bezpieczeństwa
– wyzwań i adrenaliny
– ambitnych zadań odwołujących się do ich intelektu
– wiedzy i kompetencji
– wspólnej zabawy
– otwarcia oczu na nowe możliwości
– oparcia w autorytecie

kryzys

Zaburzenia borderline (zaburzenia z pogranicza)

Zaburzenia borderline (zaburzenia z pogranicza)

– Niedojrzała osobowość,

– Zachwiane emocje (od złości do nienawiści)

Chory wykorzystuje dziecinne metody zdobywania swojego celu.

Przyczyną może być wykorzystanie seksualne w rodzinie, alkohol w domu, przemoc fizyczna i psychiczna

Choruje ok. 3% populacji, a wśród osób chorych psychicznie występuje w 60%.

Borderline można stwierdzić za pomocą tomografu (mniejsze ciało migdałowate).

Nie leczy się tego farmakologicznie, stosuje się terapie behawioralną.

bord3

Osoby z borderline mają ambiwalentny stosunek do ludzi – lubią innych, pragną bliskości, czują, że potrzebują drugiej osoby do przeżycia, a jednocześnie boją się bliskości i są nastawieni wrogo do innych.

Mają problem z utrzymywaniem bliskich relacji, które są u nich intensywne, burzliwe, pełne niestosownego zachowania, prowokacji, testowania limitu cierpliwości drugiej strony, charakteryzujące się przechodzeniem pomiędzy ekstremami (lgnięcia do drugiej osoby i jej odpychania). Potrafią zrywać długoletnie związki w jednej chwili z błahego powodu.

 Są wymagający wobec siebie i innych. Nikt nie spełnia w pełni ich oczekiwań. Odrzucają kolejnych znajomych i przyjaciół, rozczarowując i nudząc się nimi. Mają spore pokłady wiary w ludzi – wierzą, że nowo poznana osoba jest dobra, każdy ma u nich na dzień-dobry spory kredyt zaufania. Nieświadomie nie dostrzegają wad obcej osoby, która wpada w pułapkę ich idealizacji; szybko się angażują emocjonalnie. Gdy osoba zbliży się do nich dostrzegają, że nie jest idealna, wyszukują jej słabości i wad, po czym odwracają się od niej równie szybko jak się zaangażowali. Taki cykl ucieczek i skreślania ludzi z ich życia powtarza się bezustannie. Żadna relacja z nimi nie jest bezpieczna – wystarczy drobny błąd drugiej strony, a przestawiają się z jej idealizacji na dewaluację.

Są impulsywni i szybko podejmują decyzje. Zdarza im się nadużywać np. alkoholu; mają tendencje do skrajności – np. nie piją wcale, a jeśli już piją, to często tak, aby się upić do nieprzytomności; ale nie mają skłonności do wpadania w uzależnienie.

Mają huśtawki nastroju. Gdy mają określony nastrój ciężko jest im sobie przypomnieć jak to jest mieć przeciwny humor. Są zmienni pod względem tego jak inni ich odbierają; mają wiele różnych „ja”, nie są jednak fałszywi, mają po prostu zmienne nastroje. Nie są zwykle pewni swoich opinii, marzeń, nawet swojej identyfikacji seksualnej. Łatwo przejmują opinie, sposób bycia, a nawet nastrój od ludzi, z którymi akurat obcują.

bord1

Są dobrymi aktorami m.in. z powodu zmiennych nastrojów i maskowania tego, co się dzieje w ich głębi; często „obrywali” za wybuchy emocji, nauczyli się więc ukrywać to, co czują w głębi, tłumić w sobie.

Są przepełnieni wewnętrznym bólem; potrafią udawać szczęśliwych, mimo że w głębi jest płacz, co jest jednym z powodów ich niezrozumienia przez otoczenie, oraz ich zdolności aktorskich.

Lubią być na krawędzi – na krawędzi życia i śmierci, na granicy sprowokowania innych, na granicy utrzymania kontroli nad pojazdem, etc. Próbują w ten sposób uciekać od siebie, niepokoju, wewnętrznego bólu, przesadnych emocji i huśtawek nastroju, bezskutecznie. Chaos, dramat, ryzyko powoduje podekscytowanie, a to zabija uczucie wewnętrznej pustki i znudzenia, którym są przepełnieni. Wykazują potrzebę kontroli sytuacji, wpływania na wydarzenia, decyzje; utrata kontroli jest dla nich sygnałem ignorowania; jednocześnie są nadwrażliwi na próby kontrolowania ich samych.

Są nadwrażliwi na odrzucenie i ranienie ich przez innych, lecz nieświadomi tego jak ich zachowanie dotyka innych.

Boją się porzucenia; strach przed utratą ukochanej osoby jest u nich powodem uciekania od bliskich związków, do których jednocześnie dążą, gdy druga osoba jest niedostępna. Często uciekają od danej osoby dopatrując się w niej kogoś słabego, wręcz złego; większości z nich nie dano miłości w dzieciństwie, więc jeśli spotyka ich miłość od obcej osoby to dana osoba wydaje się im dziwna. Ich znajomości „balansują” – raz się do kogoś zbliżają, innym razem (gdy druga osoba zacznie się nimi interesować) tę osobę od siebie odpychają. Szukają bezskutecznie idealnej osoby, która będzie ich wybawieniem – zrozumie ich do końca, pokocha bezgranicznie i bezwarunkowo, nada sens ich egzystencji, wypełni pustkę w ich życiu, wybawi od huśtawek nastroju oraz bólu psychicznego i nigdy ich nie opuści. Tymczasowe zaangażowanie, wycofanie się i poszukiwanie perfekcyjnej, kochającej ich bez względu na wszystko, niewykorzystującej ich, drugiej połówki jest stałym, błędnym emocjonalnym kołem, w jakie wpadają; ta sinusoida wykańcza ich samych oraz tych, którzy próbują się do nich zbliżyć.

Mają problemy z kontrolą emocji – nierzadko emocje biorą w nich górę nad zdrowym rozsądkiem.

Nieświadomie korzystają z zasady „najlepszą obroną jest atak” – na krytykę odpowiadają ostrzejszą krytyką, na groźbę opuszczenia – to oni opuszczają. Nie dają się zranić, to oni ranią. Nie mają jednak złych intencji, ich zachowania wynikają ze strachu, frustracji i zdesperowania. Brakuje im „pancerza ochronnego” przed atakiem innych, czują ból przy najmniejszym dotknięciu, stosunkowo często odbierają zwykłe pytania i spojrzenia innych, jako nieprzychylne sobie, jako atak na siebie, dlatego desperacko atakują, aby odeprzeć potencjalne (i urojone) ataki na nich. Bardzo łatwo ich urazić i rozdrażnić; w skrajnych wypadkach wystarczy jedno niefortunnie ułożone zdanie, a osoba z borderline może z miejsca skreślić daną osobę ze swojego życia i szczerze znienawidzić.

bord2

Trudność w utrzymaniu bliskiej, długiej i stabilnej relacji z osobą mającą borderline jest dla niektórych pociągająca, brzmi jak wyzwanie, a sama osoba z borderline wydaje się im być (z powodu swojej niedostępności) atrakcyjna, wartościowa. Osoby próbujące się zbliżyć do kogoś z borderline są często pewne siebie, szczególnie po poznaniu osoby z borderline od jej ‚spokojnej’ strony, nabierając złudnego przeświadczenia „nic mi od Ciebie nie grozi, w ogóle Ty przecież jesteś normalny.

Osoby z borderline, które zdają sobie sprawę, że mają borderline częściej „zaciskają zęby” i starają się kontrolować swoją złość. Ale należy mieć świadomość, że któregoś dnia i taka osoba może wpaść w szał agresji i przestać się racjonalnie kontrolować. Osoby z borderline nie są jednak groźne dla społeczeństwa od strony fizycznej: ich ataki (jeśli mają już miejsce) są tylko w postaci werbalnej; są jednak celne i bolesne. Osoby z borderline z przeważającymi zachowaniami typu acting-in częściej zadają ból sobie – nawet w sposób fizyczny, np. tnąc się żyletką, aby dać upust emocjom.

Osoby z borderline mają tendencje do postrzegania w czarno-białych barwach – do polaryzowania percepcji i myśli do skrajnych stanów: dobry-zły. Popadają w skrajności: idealizują to, co im się podoba i dewaluują to, co im się nie podoba. Jednak to, co jest dobre wg nich jednego dnia, może być złe następnego – mają problem ze stałością. Im wydaje się, że to inni się zmieniają, nie zauważają jednak, iż to ich spojrzenie się zmienia. Często zmieniają opinie o innych ludziach, swoje cele, marzenia. Postrzeganie z tendencją do skrajności powoduje, że również ich spojrzenie na nich samych, poczucie tożsamości, rozsypuje się na strzępy. Ich poglądy i myśli wpadają w coraz większą huśtawkę. Przestają ufać innym (bo oni ich rozczarowują). Przestają ufać sobie. Przestają rozumieć innych, przestają być rozumiani. Przestają rozumieć nawet siebie. Gubią się tak mocno, iż kwestionują nawet istnienie – swoje i świata. Próbują uciekać od siebie zatracając własną tożsamość; rodzi się w nich uczucie pustki, przed którą uciekają w ryzykowne, a nawet fizycznie bolesne, zajęcia. Czasami bólem fizycznym zagłuszają ból psychiczny.

Są zwykle altruistyczni, tj. bezinteresownie zatroskani o dobro innych, entuzjastyczni, zabawni, wrażliwi, wielkoduszni, ciekawi świata, kreatywni, szczerzy, uczciwi, skromni. Nieświadomie koncentrują uwagę innych na sobie, roztargnieni, chaotyczni, nerwowi, wymagający, sarkastyczni, ironiczni, źli na świat i ludzi za ich niedoskonałość. Wyróżniają się dobrą umiejętnością rozumienia niewerbalnej komunikacji, dobrą intuicją i empatią (wyczuwaniem tego co czują inni), wczuwaniem się w położenie i przeżycia innych; łatwo przychodzi im przejmowanie nastroju innych.

Czasami zbyt ufni, naiwni, szczególnie wobec obcych, na ogół przesadnie nieufni, mają czasami paranoidalne, tj. wyolbrzymione i bezpodstawne, podejrzenia – szczególnie wobec najbliższych. Zwykle je ukrywają. Są nadwrażliwi na krytykę i niezrozumienie. Mają kiepskie poczucie czasu, słabą pamięć do detali i chronologii wydarzeń; kiepską orientację w terenie. Miewają zniekształcone myśli i percepcję, szczególnie nt. relacji z innymi.

Często zamyśleni, smutni, zamknięci w sobie. Czasami jednak przeciwnie – radośni, miewają „głupawki” śmiechu, bywają duszą towarzystwa. Choć we wnętrzu tak dalecy od przeciętności, z pozoru, z zewnątrz, nie wyróżniają się od innych – dobrze wtapiają się w ludzi, z którymi obcują. Z pozoru dobrze przystosowani do życia w społeczeństwie, inteligentni, kompletnie „normalni”, nierzadko weseli i pełni życia (o ile nie zmagają się akurat z depresją), całkowicie nie odnajdują się w bliskich relacjach z innymi ludźmi. W głębi cierpią, choć nie okazują tego tłumiąc ból w sobie. Mają zdolność do działania „jak-gdyby” (jak-gdyby wierzyli w coś, jak-gdyby byli kimś innym, itp.); są dobrymi aktorami, miewają dobre zdolności przekonywania i wpływania na to jak myślą inni; potrafią „zrobić z białego czarne” – przekonać nawet do tego, w co sami nie wierzą. Nieświadomie wzbudzają u innych negatywne uczucia jakich sami doświadczają (np. złość).

Mówi się, że często manipulują ludźmi, lecz oni nie widzą tego jako manipulacji, nie są przebiegli – ich „manipulacje” nie wynikają ze złośliwości, nie są zaplanowanymi aktami, lecz działaniami impulsywnymi wynikającymi ze strachu, desperacji i bezsilności. Ponadto czynnikiem jest tu ich słaba pamięć – pewne wspomnienia nieświadomie przekręcają, przekonując innych, że było tak, a nie inaczej i sami w to wierzą.

Mają problemy z tolerowaniem samotności, nawet na krótką chwilę; odczuwają potrzebę bycia z kimś, życia dla kogoś, często jednak, paradoksalnie, stronią od ludzi – ponieważ czują się przez bliskość zagrożeni – im ktoś jest bliżej nich tym większa ogarnia ich panika; ich bliższe relacje z innymi kończą się ich rozczarowaniem (gdy druga strona ich rozczaruje – co następuje zawsze, wcześniej czy później, bo nikt z nas przecież nie jest idealny – następuje u nich faza dewaluacji: przejście z miłości do nienawiści), oraz smutkiem, przygnębieniem. Ich życie jest chaotyczne – jak oni sami; nierzadko pełne zmian kierunków kształcenia, rezygnacji z pracy, zerwanych związków, itp.

Szukają zrozumienia, ale nie znajdują go w takim wymiarze, w jakim by chcieli.

bord4

Schizofrenia i autyzm

Schizofrenia { od gr. „schizein” – rozszczepić i „phren” – umysł }
Rozszczepienie umysłu, dwa światy, które nie mają ze sobą nic wspólnego.
Schizofrenia uważana jest za chorobę ludzi młodych (wczesna dorosłość), chociaż jej wystąpienie możliwe jest w każdym wieku. Pierwsze objawy ujawniają się zwykle w okresie dojrzewania (schizofrenia młodzieńcza).

Objawy:
– urojenia
– urojenia prześladowcze i ksenofobiczne
– omamy
– głosy, które nakazują coś zrobić
– objawy katatoniczne (zaburzenie lub zahamowanie ruchu )
– formalne zaburzenia myślenia (brak umiejętności myślenia)
– zmniejszenie aktywności życiowej, mniejsza reaktywność intelektualna

Typy schizofrenii
Rezydualna – obraz kliniczny powstający w wyniku wieloletniego przebiegu schizofrenii. Dominują objawy negatywne oraz dziwaczność, ekscentryczność zachowania i wypowiedzi.
Paranoidalna – obecne są urojenia i omamy, ale brak wyraźnych cech zdezorganizowanego zachowania, myślenia i emocji.
Zdezorganizowana (dawniej hebefreniczna) – dominują cechy dezintegracji poszczególnych funkcji psychicznych. Występuje spłycenie afektu, zaburzenia myślenia i emocjonalności wyższej.
Katatoniczna – w obrazie dominują zaburzenia psychomotoryczne.
Niezróżnicowana – występują mieszane objawy z wyżej wymienionych grup, nie dające podstaw do zakwalifikowania schizofrenii jako wyłącznie rezydualnej, paranoidalnej, zdezorganizowanej i katatonicznej.

Jak leczyć?
Tylko farmakologicznie, aby wyciszyć objawy.
Stopniowe włączanie do życia.

W tej chorobie często występują urojenia samobójcze oraz możliwość agresji, kiedy inni próbują im się przeciwstawić.
Nie dyskutujemy, a raczej podchodzimy do tego z humorem.

Jak eliminować tendencje samobójcze na tle urojeniowym?
– stała obecność przy chorym jest konieczna
– motywowanie do życia
– eliminowanie rzeczy ostrych
– przystosowanie pomieszczenia do eliminowania zagrożenia
– sprawdzanie pacjentów, co wnoszą / wynoszą ze sobą
– spowodowanie rozładowania negatywnych emocji
– zdobycie zaufania chorego (nie narażać się)

Walka z omami i urojeniami – poprzez podejmowanie prób nawiązania kontaktu, aby nie walczył z nami. Nie należy negować jego tez, uważnie słuchać pacjenta – przedstawia nam często swoje pragnienia, odczucia.
Koncentracja na odczuciach, odwracanie uwagi pacjenta, aby czuł się pomocny. Pacjent nie skupia się wtedy na swoich urojeniach. Nie reagujemy na nie ani nie potwierdzamy urojeń chorego! Nie włączamy się także do urojeń pacjenta.
Usuwamy z otoczenia rzeczy niebezpieczne.
Leczenie farmakologiczne.

Autyzm – brak komunikacji werbalnej i emocjonalnej, brak samoświadomości, izolacja, przymus stałości otoczenia, stereotypowo powtarzające się czynności, brak mowy lub mowa niewerbalna, brak wyobraźni, łatwość mechanicznego zapamiętywania, a potem brak nawiązania do wydarzeń.

Autyzm jest zaburzeniem trwającym całe życie, ale jego objawy nie są stałe i zmieniają się wraz z rozwojem człowieka.
Pierwsze objawy pojawiają się u dzieci do trzeciego roku życia, ale mogą wystąpić praktycznie już po urodzeniu.

U dorosłych autystyków mogą występować zachowania spowodowane trudnościami adaptacji (a nie samą chorobą), które bywają szczególnie uciążliwe dla otoczenia.
Wśród nich można wymienić: stany niepokoju, zniecierpliwienia, zmienność nastrojów, napady złego zachowania i wściekłości, które nie są sprowokowane przez czynniki z otoczenia.
Występują również drażliwość, niechęć wobec poleceń, epizody wzmożonej aktywności, łatwe rozpraszanie uwagi.

Grupy objawów
1 Dotyczące interakcji społecznych – ograniczony kontakt wzrokowy, opór wobec kontaktów, słabe zdolności naśladowania innych, uboga mimika i ekspresja twarzy, rzadkie uśmiechanie się, bierność, preferencje do 
samotności.
2 Dotyczące komunikacji – opóźnienie rozwoju mowy, uboga ekspresja i gestykulowanie, brak spontanicznych prób nawiązywania kontaktu z innymi.
3 Dotyczące zachowania i zainteresowań – stereotypowe zachowania, nietypowe zabawy, nietypowe używanie przedmiotów, przywiązanie do przedmiotów, nietypowe reakcje na dźwięki i smaki, brak wrażliwości na ból, zimno, gorąco.

%d blogerów lubi to: