Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Archive for the ‘Pedagogika’ Category

Pedagogika – Zespół Downa

Oligofrenopedagogika – to dział pedagogiki specjalnej zajmujący się nauczaniem i wychowaniem jednostek upośledzonych umysłowo.

 sd21

Zespół Downa (trisomia 21), dawniej nazywany mongolizmem – zespół wad wrodzonych spowodowany obecnością dodatkowego chromosomu 21. Brytyjski lekarz John Langdon Down opisał po raz pierwszy tę chorobę w 1866 roku. W 1959 roku Jerome Lejeune odkrył, że u podstaw zespołu wad wrodzonych leży trisomia 21 chromosomu. W 21 chromosomie występują trzy geny, a wszędzie u ludzi zdrowych powinny być dwa (dwie pary).

Przyczyny Zespołu Downa nie są do końca rozpoznane. Jak dotąd jedynie rozpoznawalnym czynnikiem jest związek wieku matki prawdopodobnie?

Związek wieku matki z występowaniem u dziecka Zespołu Downa

 

Wiek matki

Ryzyko wystąpienia

Wiek matki

Ryzyko wystąpienia

20

1:1231

35

1:274

23

1:1000

39

1:100

27

1:798

42

1:47

30

1:658

45

1:22

32

1:563

47

1:13

33

1:452

49

1:8

 

Noworodek – w przypadku dziecka z Zespołem Downa, oprócz charakterystycznych cech wyglądu, zawsze występuje bardzo słabe napięcie mięśniowe.

00 – 03 mc. – noworodek

03 – 12 mc. – niemowlę (rozwój będzie przebiegał jak w przypadku noworodka zdrowego)

Oprócz sfery ruchowej, ciągłej obserwacji wymaga wzrok i słuch dziecka!

Każde niemowlę rozwija się we własnym tempie. Wszystkie funkcje wymagają stałej stymulacji.

W przypadku stwierdzenia ZD, opiekun ma prawo starać się o Wczesne Wspomaganie Rozwoju (WWR).

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna (PPP).

W przypadku stwierdzenia ZD rodzic może w poradni PPP dostać orzeczenie o Wczesnym Wspomaganiu Rozwoju (WWR). Taki dokument może wydać tylko Zespół Orzekający w PPP (lekarz, neurolog lub psychiatra, psycholog, pedagog, logopeda).

WWR może być realizowane w PPP, Ośrodkach Wczesnej Interwencji, w Prywatnym Domu Dziecka, w przedszkolach i w innych placówka opiekuńczo-wychowawczych. Przysługuje wymiar 8 godzin miesięcznie.

Reklamy

Terapia grupowa

tzgr

Terapia grupowa – forma leczenia poprzez kontakt z większą ilością osób o podobnej lub jednakowej specyfice problemów. Leczenie odbywa się w grupach samopomocowych zwanych inaczej społecznością terapeutyczną. Stosuje się ją najczęściej w leczeniu uzależnień. Terapia grupowa pomaga w identyfikacji z chorobą oraz jej akceptację. Zawiera elementy edukacyjne, wzbogacające wiedzę jej uczestników, oraz treningowe. Umożliwia także wypracowanie nowych, bardziej konstruktywnych sposobów radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Wpływa korzystnie na budowanie poczucia własnej wartości, przez co zwiększa szansę na zdrowienie i radość z wprowadzanych zmian w swoim dotychczasowym życiu.
Terapia grupowa pozwala nam otworzyć się na problemy innych. Z badań wynika, że terapia grupowa jest dużo bardziej skuteczna niż indywidualna.
Podczas terapii grupowej możemy skonfrontować swoje nastawienie i swoja postawę z postawą innych osób, które znalazły się w takiej samej sytuacji. Możemy również dzięki nim wiedzieć, jak żyć normalnie z problemem, który mamy.
Podczas psychoterapii grupowej dochodzi do spotkania psychoterapeuty z całą grupa pacjentów. Obecność innych osób podczas psychoterapii daje osobie z trudnościami możliwość uzyskania większego wsparcia. Grupa stanowi dla chorego rodzaj zwierciadła, przypominającego realne życie. W grupie pojawiają się te same emocje, które pacjent napotyka w życiu codziennym.
Każda osoba, która chce korzystać z takiej formy terapii, zapoznaje się i akceptuje normy grupy, którą będzie współtworzyła. Jest to warunek niezbędny do prawidłowego realizowania procesu grupowego, czyli do zdrowienia każdego z jej uczestników. Takimi normami są m. in.: szczerość, otwartość, powstrzymywanie się od oceny innych i przerywania wypowiedzi. Dzięki przestrzeganiu niniejszych norm zapewnione jest wsparcie, szacunek, życzliwość i akceptacja.
Zalety psychoterapii grupowej leżą też w tym, że uczestnik takich zajęć uzyskuje pewność, że nie jest z tym problemem sam, że inni udzie miewają podobne trudności.

Czynniki leczące w psychoterapiach:
1. Poczucie bezpieczeństwa
2. Wzbudzanie nadziei
3. Dostarczanie informacji i wiedzy
4. Altruizm (pomoc innym, wyjście z izolacji)
5. Uczenie się innych umiejętności
6. Naśladowanie
7. Interpersonalne uczenie
8. Spójność grupy (wsparcie, empatia)
9. Odreagowanie tłumionych emocji
10. Czynnik egzystencjonalny – sens, wartości, itp.

MPD – mózgowe porażenie dziecięce

ICD 10Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (ang. International Statistical Classification of Diseases)

DSM IV (ang. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) – Klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

 

MPD – mózgowe porażenie dziecięce, nazywana również chorobą Little’a { ICD 10 oraz DSM IV }

Jednostka chorobowa określająca różnorodne zaburzenia ruchu i postawy, wynikające z trwałego uszkodzenia mózgu we wczesnym stadium rozwoju.

Według Ireny Obuchowicz – zespół przewlekłych niepostępujących zaburzeń czynności ośrodkowego układu nerwowego, powstałych w wyniku uszkodzeń mózgu w okresie ciąży, porodu lub w pierwszych latach życia dziecka.

Większość autorów przyjmuje, że wspólnymi cechami zespołu MPD są zaburzenia czynności ruchowych i postawy, umiejscowienie zmian patologicznych w mózgu, niepostępujący charakter zmian oraz powstawanie uszkodzeń w okresie najintensywniejszego rozwoju mózgu.

Objawy
Uszkodzenia mózgu powodują specyficzne powstawanie zaburzeń ruchowych (niedowłady, porażenia, ruchy mimowolne, inkoordynacja), mogą wystąpić zaburzenia w rozwoju umysłowym, mowy, zachowania, oraz epilepsja. Objawy są częściowo powiązane ze spektrum autyzmu.
Terapia
Usprawnianie dziecka należy rozpocząć już w pierwszych dniach jego życia (J.Grossmann)
Przemawiają za tym następujące argumenty:
1. W okresie niemowlęcym występuje duża plastyczność mózgu, co pozwala na łatwiejsze wytwarzanie nowych łuków odruchowych
2. Wzmożone napięcie mięśniowe nie jest jeszcze w tym okresie utrwalone, nie ma wtórnych deformacji i przykurczów. Małe dziecko przejawia duże zdolności naśladowcze, co ułatwia mu opanowywanie różnych sprawności motorycznych. Istnieje silna więź emocjonalna między rodzicami a dzieckiem.

Obecnie można scharakteryzować podstawowe rodzaje MPD:
– Diplegia
– Triplegia
– Quadripledia

Stopnie upośledzenia umysłowego:
– lekki
– umiarkowany
– głęboki

Zasada indywidualnych przypadków ( Pedagogika )

Zasada indywidualnych przypadków ( El principio de los casos individuales ) – jest sposobem badań polegającym na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacji wychowawcze lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej przez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich – z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska, w celu podjęcia działań terapeutycznych, a także wychowawczych.

Terapeuta powinien postępować zgodnie z etapami

– diagnoza środowiskowa: dane personalne, wywiad z MOPSU, rozpoznanie środowiska lokalnego i rodzinnego, karalność

– opracowanie planu postępowania

El principio

I cześć

A) opis metody indywidualnych przypadków

– kiedy zaczęła się ta metoda

– z czego wyrosła

– opisujemy przypadek.

B) historia metody indywidualnych przypadków

C) istota i definicja metody indywidualnych przypadków.

– opisujemy tą metodę

Wg T. Pilcha metoda indywidualnych przypadków jest sposobem badań, polegających na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadków lub zjawiska w celu podjęcia działań wychowawczych lub/i terapeutycznych.

D) wykorzystanie metody indywidualnych przypadków

– najczęściej sporządzona za jej pomocą indywidualna charakterystyka osoby niedostosowanej społecznie (dziewczyny, chłopaka) koncentruje się na personalnych o nich informacjach, ich historii życia, funkcjonowania w rodzinie, w szkole i środowisku rówieśniczym, rozwoju umysłowym, emocjonalnym, społecznym i fizycznym oraz takich cechach osobowości jak postawy zainteresowania poczuciem niezależności.

E) techniki stosowane w metodzie indywidualnych przypadków

– wywiad

– rozmowa

 – analiza treściowa i formalna dokumentów osoby

– testy psychologiczne i techniki projekcyjne

– bardzo ważną rzeczą przeprowadzenia wywiadu jest tzn. teczka biograficzna ucznia, systematycznie uzupełniana danymi dostarczanymi przez uczącego nauczyciela.

F) źródła informacji zastosowanej metody indywidualnych przypadków

– ważną rzeczą zastosowania metody indywidualnych przypadków jest korzystanie z wielu możliwych źródeł informacji w przypadku badanego podopiecznego źródłami takimi są; relacje pisemne i ustne o nim składane przez uczących go nauczycieli, wszelka dokumentacja szkolna dotycząca tej osoby, dostępne wyniki badań lekarskich i pedagogicznych opinie z placówek psychologiczno-pedagogicznych, wypracowania, sprawdziany.

Dokonywanie obserwacji jego zachowań zwłaszcza podczas lekcji, przerw i zajęć pozalekcyjnych przeprowadzane są wywiady. Nawiązywanie bezpośrednich kontaktów z jego wychowawcą klasy i rodzicami lub opiekunami, wspomniana już teczka biograficzna o ile jest prowadzona systematycznie.

G) komponenty i zasady metody indywidualnych przypadków

– zgodnie z założeniami współczesnej metodyki działań socjalnych praca z przypadkiem obejmuje przynajmniej dwa komponenty:

1. studiu przypadków – tak zwane rozpoznanie obejmujące charakterystykę losów sytuacji wewnętrznych i zewnętrznych jednostki w kontekście określonego problemu oraz diagnozę społeczna będącą podstawą do opracowania naszego planu pracy z przypadkiem.

2. praca przypadku – oparta jest na ustalonym wspólnie z klientem planie pomocowym o charakterze ratowniczym, w kompensacyjnym i terapeutycznym.

H) zasady praktycznego zastosowania metody indywidualnych przypadków

– komunikacja, indywidualizacja, zasada uczestnictwa, zaufania, poszanowania prywatności, samoświadomość.

%d blogerów lubi to: