Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Mózgowe porażenie dziecięce (MPD)

MPD jest zespołem bardzo różnorodnych objawów chorobowych powstałych w następstwie uszkodzenia mózgu dziecka pod wpływem licznych czynników patogenetycznych. Począwszy od dojrzewania komórek rozrodczych, aż do pierwszych miesięcy po porodzie.

W okresie poporodowym noworodek jest narażony przede wszystkim na niedostateczną wentylację – niedotlenienie mózgu, zakażenia i zmiany zapalne opon mózgowych i mózgu. W okresie rozwoju zarodkowego i płodowego wszelkie stany chorobowe matki, szczególnie układu oddechowo-krążeniowego, mogą prowadzić do niedotlenienia płodu. Szkodliwe są również w tym okresie zakażenie matki wirusami, np. różyczka, ospa i inne choroby, np. toksoplazmoza oraz zaburzenia immunologiczne, niezgodność czynnika RH, metaboliczne, niedobór witamin, niewłaściwe usadowienie się łożyska, nieprawidłowości w ukształtowaniu się pępowiny, wcześniactwo w okresie porodowym położenie pośladkowe, przedłużający się poród, zapalenie opon mózgowych i mózgu, spadek ciśnienia w krwi, zawiązanie pępowiny, urazu podczas porodu, nagłe zmiany ciśnienia w drogach rodnych.

Wczesne rozpoznanie porażenia mózgowego dziecięcego, nawet jego lekkiej postaci ma decydujące znaczenie w ustaleniu postępowania rehabilitacyjnego i w rokowaniu.

Istotną rolę odgrywa czas, możliwe szybkie stwierdzenie – u noworodka albo w pierwszych miesiącach życia – jakichkolwiek odchyleń od normalnego rozwoju ruchowego. Wczesne wykrycie objawów chorobowych uzależnione jest od szczegółowego zebrania wywiadu, obserwacji zachowania ruchowego dziecka. Zasadniczym objawem jest zaburzenie lub opóźnienie rozwoju ruchowego i umysłowego

W badaniu zwracamy uwagę na zachowanie się swobodne dziecka, zwracając szczególnie uwagę na napięcie mięśniowe, ułożenie ciała i postawę, koordynację ruchową oraz odruchy.

Postacie MPD

1. Postać spastyczna

Postać spastyczna, w której obserwuje się wzmożone napięcie mięśniowe, obecność niektórych odruchów patologicznych (np. odruchu Babińskiego), zwiększanie odruchów ścięgnistych, wybiorczy brak odruchów dowolnych, sztywność mięśni. Ta postać to niedowład połowiczny prawo lub lewo stronny, niedowład spastyczny.

2. Postać atetotyczna powoduje mimowolne i nieskoordynowane ruchy ciała, ubóstwo ruchów – wywołuje zaburzenie równowagi, niezborność ruchów.

Stwierdzamy z całą pewnością, gdy zauważymy charakterystyczne ruchy atetotyczne, które jednak pojawiają się w 3-4 roku życia, podejrzewamy u dzieci po przebytym niedotlenieniu lub żółtaczce, które w pierwszym roku życia wykazują wiotkość kończyn. Chód i ….. może ujawnić się dopiero pomiędzy 4-7 rokiem życia.

3. Postać ataktyczna (typ lżejszej odmiany porażenia, zakłócenia zachodzą w obrębie równowagi, może wystąpić oczopląs, najczęściej u dzieci z porażeniem mózgowym występuje niedorozwój umysłowy).

Ze względu na zasięg i obszar porażeń dzielimy na:

– hemiplegia ( porażenie połowicze, które obejmuje górną i dolną kończynę po jednej stronie ciała. Spowodowane jest uszkodzeniem drogi korowo-rdzeniowej w mózgu; niedowład występuje po stronie przeciwnej do lokalizacji uszkodzenia, jeżeli uszkodzenie jest w lewej półkuli to porażenie jest w prawej stronie).

– tetraplegia ( z greckiego: tetra – cztery, plege – rana) to paraliż czterokończynowy

– quadriplegia ( niedowład czterokończynowy )

– dipareza ( diplegia ) niedowład dwóch kończyn dolnych.

 

Kinezyterapia zależy od postaci i objawów wynikających z rodzaju, lokalizacji, rozległości i stopnia uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

W każdym przypadku należy jednak przestrzegać następujących zasad:
– usprawnianie trzeba rozpocząć jak najwcześniej, nawet, jeżeli nie ma pewności, co do rozpoznania. Zabiegi nie są przeciwskazane u dzieci zdrowych.
– istotne jest, aby w proces rehabilitacji byli zaangażowani opiekunowie / rodzice
– w rehabilitacji konieczna jest ciągłość i systematyczność
– metody postępowania rehabilitacyjnego muszą być indywidualnie do potrzeb każdego dziecka, w zależności od stanu rozwoju psychomotorycznego
– należy ścisłe przestrzegać kolejności usprawniania ruchowego, zgodnie z fizjologicznymi etapami rozwoju dziecka.

%d bloggers like this: