Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Ludoterapia

ludoterapia

Ludoterapia to metoda polegająca na leczeniu zabawą. Jest to pomysł psychologów i psychiatrów dziecięcych, którzy stwierdzili, ze sposobem na dotarcie do najgłębszych pokładów dziecięcej psychiki jest posłużenie się zabawą. Zajęcia powinny odbywać się w pomieszczeniach wyposażonych w różne narzędzia terapeutyczne, tj. lalki, zabawki, gry, klocki, materiały plastyczne i inne. Dzieci mają całkowitą swobodę poruszania się po sali i wybierania przedmiotów.  Zadanie terapeuty polega na wnikliwej obserwacji dziecka, które samo decyduje, w której grze chce uczestniczyć. Spontaniczna zabawa to naturalny sposób spotkania ze światem, pozwalający wyrazić myśli i uczucia, rozwijający umiejętność życia w społeczeństwie, uczący samokontroli i dyscypliny. Takie zajęcia mogą mieś najróżniejszą formę – od najprostszych gier i zabaw, poprzez układanki, zabawy na piasku, aż po bardziej skomplikowane, wymagające większego wysiłku intelektualnego, obejmujące zabawę, twórczość artystyczną oraz naukę.

Terapia ruchem – taniec

Ruch jest nieodzownym składnikiem ludzkiego życia tak potrzebnym i naturalnym, że często zapominamy o jego walorach. Prowadzenie zajęć pod katem przeobrażania wartości prze stymulowanie rozwoju fizycznego o motorycznego jest tylko częścią założeń pracy z dziećm. Zajęcia te spełniają szereg innych zadań, których rodzaj i treść wynikają z różnego rodzaju niepełnosprawności i upośledzeń. Stymulując rozwój fizyczny i ruchowy, terapeuta sprzyja zaspokojeniu dwóch potrzeb dla prawidłowego przebiegu rozwoju: bezpieczeństwa i samorealizacji. Dziecko zdrowe, sprawne ruchowo akceptowane jako osoba fizyczna, czuje się pewniej wśród innych, lepiej radzi sobie w sytuacjach nieznanych, czy wywołujących poczucie zagrożenia, tym samym, czujesię bardziej bezpieczne. Ponadto aktywność ruchowa stanowi ten obszar rozwoju, w którym dziecko o obniżonej sprawności umysłowej, łatwiej niż w innych dziedzinach, może osiągnąć sukces, a tym samym przeżyć radość, odkryć swoje zdolności i odkryć swoje mocne strony. Osiągnięcia te pozwolą ukształtować prawidłowy stosunek do własnej osoby, wyrażający się w adekwatnej samoocenie i pozytywnym obrazie samego siebie. Sprawność fizyczna i ruchowa oraz wygląd zewnętrzny to jeden z najważniejszych czynników wyzwalających akceptację i przychylność otoczenia do osób niepełnosprawnych.

Rewitalizacyjne (wyrównujące) postępowanie z dziećmi upośledzonymi umysłowo w dziedzinie wychowania fizycznego ma charakter zintegrowanych oddziaływań korekcyjno wychowawczych obejmujących wychowanie społeczne, rozwój funkcji poznawczych i sprawności psychomotorycznych. Wychowanie fizyczne u dzieci intelektualnie opóźnionych ma głównie za zadanie wyrabiania koordynacji wzrokowo ruchowej, rozwijania pamięci ruchowej, wyrabiania poczucia równowagi. Do podstawowych zadań rewitalizacyjnych wychowania fizycznego zaliczamy również kształtowanie nawyków higieniczno-zdrowotnych. Utrwalenie nawyków czystości, porządku i higieny, wdraża osobę upośledzona do wykonywania podstawowych czynności domowych, do współżycia z rówieśnikami, rodzinami i społeczeństwem Wychowanie fizyczne doskonale sprawdza się w działaniach rewalidacyjnych. Takie działania się prowadzone w szkołach specjalnych i ośrodkach dla młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie w ramach lekcji WF-u. Zajęcia pozalekcyjne w ramach zajęć programowych lub rekreacyjnych powinny odbiegać formą od typowej lekcji WF, powinny być połączone z zabawą, akceptowane przez dzieci, a nawet w części przez nie tworzone.

Weronika Sherborne, autorka metody ruchu rozwijającego, przedstawia obraz idealnego terapeuty pracującego z dziećmi z problemami psychologicznymi.

Wg niej powinien się charakteryzować się takimi cechami:

1. Stabilność emocjonalna – osoba dojrzała emocjonalnie wie, jakie zachowania można akceptować i jak dawać sobie radę z zachowania mi, których nie akceptuje.

2. Zdolność nawiązania kontaktu z dzieckiem z zaburzeniami- terapeuta musi znaleźć w osobie niepełnosprawnej jego mocne strony, punkty, na których będzie mógł się oprzeć. Można to zrobić dzięki wnikliwej obserwacji, albo tez na podstawie intuicji popartej o doświadczenia decyzji. Terapeuta musi dostrzec zalety dziecka, doceniać je i szanować oraz rozwijać to, co ono ma do zaoferowania. Ważną częścią stosowanej terapii jest dodawanie dziecku otuchy, dowartościowania, niezmienność ograniczeń i umożliwienie mu stałego dostępu do siebie.

3. Poczucie humoru i zdolność do zabawy, – gdy ćwiczenia maja formę zabawy, dziecko uzna je za mniej zagrażające jego poczucie bezpieczeństwa. Niektórym dzieciom z zaburzeniami zabawa przychodzi z wielką trudnością, ale jednocześnie ćwiczenia związane z zabawa pociągają je i jeśli uznają, ze mogą zaufać terapeucie, postęp może zostać osiągnięty.

4. Bezpośredniość i uczciwość. Wiele dzieci doskonale wyczuwa najmniejszy fałsz i prędko zauważy oznaki ze strony terapeuty. Ponieważ dzieci nie udają, mogą wówczas odrzucić kontakt z nami.

5. Energia, zdolności regeneracyjne i siły życiowe – praca z osobami z zaburzeniami jest wyczerpująca fizycznie i emocjonalnie. Terapeuta musi wypracować własne metody „ładowania akumulatorów”.

Zasady stosowania terapii ruchem, aby osiągnąć maksymalne rezultaty:

1. Systematyka odbywania zajęć – dłuższe przerwy między zajęciami mogą spowodować nieprzyjemne bóle mięśniowe, które mogą zniechęcić do dalszego uczestnictwa w zajęciach.

2. Nie ponaglać dziecka w czasie zajęć, każdy ma własne tempo dochodzenia do doskonałości. Jeżeli dziecko nie nadąża za grupą, będzie odbierana, jako cos, co grupie przeszkadza i co go z grupy w rażący sposób wyróżnia, na pewno nie wpłynie na dziecko mobilizująco.

3. Terapeuta powinien czynnie uczestniczyć w zajęciach, terapeuta będzie bliższy i b. godna zaufania, jeżeli sam zaprezentuje dziecku, że wysyłek, który od niego wymaga jest możliwy do osiągnięcia przez dziecko.

4.  Zestaw ćwiczeń musi być dobrany do możliwości wszystkich uczestników. Jeśli wszyscy będą wykonywać te same ćwiczenia, będą czuć się grupą, nikt nie będzie swojej inności na tle grupy.

5. Linia muzyczna powinna być muzyką dyskotekowa, chętnie słuchaną, na co dzień przez dzieci, bardzo ważne, aby była to muzyka rytmiczna, lubiana przez dzieci, które chętnie wykonują ćwiczenia.

%d bloggers like this: