Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Zasada indywidualnych przypadków ( El principio de los casos individuales ) – jest sposobem badań polegającym na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacji wychowawcze lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej przez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich – z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska, w celu podjęcia działań terapeutycznych, a także wychowawczych.

Terapeuta powinien postępować zgodnie z etapami

– diagnoza środowiskowa: dane personalne, wywiad z MOPSU, rozpoznanie środowiska lokalnego i rodzinnego, karalność

– opracowanie planu postępowania

El principio

I cześć

A) opis metody indywidualnych przypadków

– kiedy zaczęła się ta metoda

– z czego wyrosła

– opisujemy przypadek.

B) historia metody indywidualnych przypadków

C) istota i definicja metody indywidualnych przypadków.

– opisujemy tą metodę

Wg T. Pilcha metoda indywidualnych przypadków jest sposobem badań, polegających na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadków lub zjawiska w celu podjęcia działań wychowawczych lub/i terapeutycznych.

D) wykorzystanie metody indywidualnych przypadków

– najczęściej sporządzona za jej pomocą indywidualna charakterystyka osoby niedostosowanej społecznie (dziewczyny, chłopaka) koncentruje się na personalnych o nich informacjach, ich historii życia, funkcjonowania w rodzinie, w szkole i środowisku rówieśniczym, rozwoju umysłowym, emocjonalnym, społecznym i fizycznym oraz takich cechach osobowości jak postawy zainteresowania poczuciem niezależności.

E) techniki stosowane w metodzie indywidualnych przypadków

– wywiad

– rozmowa

 – analiza treściowa i formalna dokumentów osoby

– testy psychologiczne i techniki projekcyjne

– bardzo ważną rzeczą przeprowadzenia wywiadu jest tzn. teczka biograficzna ucznia, systematycznie uzupełniana danymi dostarczanymi przez uczącego nauczyciela.

F) źródła informacji zastosowanej metody indywidualnych przypadków

– ważną rzeczą zastosowania metody indywidualnych przypadków jest korzystanie z wielu możliwych źródeł informacji w przypadku badanego podopiecznego źródłami takimi są; relacje pisemne i ustne o nim składane przez uczących go nauczycieli, wszelka dokumentacja szkolna dotycząca tej osoby, dostępne wyniki badań lekarskich i pedagogicznych opinie z placówek psychologiczno-pedagogicznych, wypracowania, sprawdziany.

Dokonywanie obserwacji jego zachowań zwłaszcza podczas lekcji, przerw i zajęć pozalekcyjnych przeprowadzane są wywiady. Nawiązywanie bezpośrednich kontaktów z jego wychowawcą klasy i rodzicami lub opiekunami, wspomniana już teczka biograficzna o ile jest prowadzona systematycznie.

G) komponenty i zasady metody indywidualnych przypadków

– zgodnie z założeniami współczesnej metodyki działań socjalnych praca z przypadkiem obejmuje przynajmniej dwa komponenty:

1. studiu przypadków – tak zwane rozpoznanie obejmujące charakterystykę losów sytuacji wewnętrznych i zewnętrznych jednostki w kontekście określonego problemu oraz diagnozę społeczna będącą podstawą do opracowania naszego planu pracy z przypadkiem.

2. praca przypadku – oparta jest na ustalonym wspólnie z klientem planie pomocowym o charakterze ratowniczym, w kompensacyjnym i terapeutycznym.

H) zasady praktycznego zastosowania metody indywidualnych przypadków

– komunikacja, indywidualizacja, zasada uczestnictwa, zaufania, poszanowania prywatności, samoświadomość.

%d bloggers like this: