Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Ćwiczenia czynne wolne polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchu w stawach. Chory ćwiczy bez przyborów.

Cele – zwiększenie siły, wytrzymałości i zwiększenie zakresu ruchów w stawach, poprawa koordynacji ruchowej. Ćwiczenia czynne wolne wykonuje się indywidualnie i grupowo.

Ćwiczenia czynne z przyborami polegają na samodzielnym ruchu w stawach. Chory ćwiczy z przyborami. Do przyborów należą: piłka, laska, szarfa, ringo, woreczek z piaskiem, itp. Mogą być indywidualne i grupowe.

Ćwiczenia na przyrządach wykonujemy z użyciem przyrządów: drabinki, stoły, itp. Ćwiczenia są indywidualne.

Ćwiczenia oddechowe

Cele – nauczenie prawidłowego oddychania, zwiększenie wydolności układu oddechowego, uzyskanie prawidłowego rozwoju klatki piersiowej.

Wskazania: Choroby układu oddechowego przed i po zabiegach chirurgicznych, podczas wszystkich ćwiczeń leczniczych.

Przeciwwskazania: ostry okres chorób układu oddechowego

Podział:

– bierne (oddychanie przez respirator)

– statyczne (na siedząco lub leżąco, bez ruchu kończyn)

– dynamiczne (połączone z ruchami kończyn)

– z oporem w fazie wdechu i wydechu

– wspomagające (wspomagamy odpowiednią fazę

Ćwiczenia rozluźniające – zmniejszenie napięcia mięśni. Wyróżnia się zmniejszenie ogólne i miejscowe.

Sposoby rozluźnienia – odpowiednie ułożenie chorego w łóżku, podwieszenie w systemie linowo-bloczkowym. Ćwiczenia rozluźniające mięśnie, trening relaksacyjny.

Ćwiczenia izometryczne polegają na napinaniu mięśni bez zmiany ich długości. Skurcz izometryczny nie powoduje więc ruchu w stawie.

Cele: zapobieganie zanikom mięśniowym, uzyskanie przyrostu siły i masy mięśniowej, utrzymanie aktywności mięśni w obrębie unieruchomionych części ciała.

Ćwiczenia synergiczne

Ćwiczenia ipsilateralne wykonuje ruch w stawie kończyny dolnej nie objętym opatrunkiem gipsowym

Ćwiczenia kontralateralne – wykonuje pacjent mając kończynę w gipsie. Polegają na wykonywaniu ruchu kończyną zdrową z oporem do maksymalnego zmęczenia.

Pojawia się wówczas zjawisko “zmęczenia ruchowego”, pojawia się napięcie w kończynie nieruchomej.

Ćwiczenia elongacyjne polegają na wydłużeniu czynnym kręgosłupa w jego osi długiej. Ćwiczenia te aktywizują mięsnie kręgosłupa i mają na celu zmniejszenie jego wygięć patologicznych.

Wskazania: skolioza, plecy okrągłe, plecy wklęsłe, okrągło-wklęsłe.

Ćwiczenia antygrawitacyjne

Celem jest aktywizacja mięśni przykręgosłupowych. Cechą charakterystyczną jest osiowe obciążenie kręgosłupa ponad siłę grawitacji z dodatkowym ciężarem. Np. noszenie ciężaru na głowie, w marszu, w przysiadach.

Relaksacja poizometryczna jest to jeden ze sposobów terapii manualnych, mających na celu pracę mięśni i stawów.

Cel – zmniejszenie dolegliwości bólowych, przewrócenie obkurczonym mięśniom prawidłowej długości, zwalczanie stanów przeciążeniowych stawów.

Wskazania – ograniczenie ruchomości w stawie, zmiany zwyrodnieniowe stawów, dolegliwości bólowe mięśni.

Przeciwwskazania – zmiany morfologiczne w kościach (osteoporoza, zespół Sudeca, nowotwory, niepełny zrost kostny, wrodzone deformacje narządu ruchu, ogólny zły stan pacjenta, niestabilność stawów

Poizometryczą relaksacje powinien poprzedzać zabieg rozgrzewająco-rozluźniający.

Ćwiczenia wspomagane należą do grupy terapii indywidualnej.

Fizjoterapeuta prowadzi ruch we właściwej płaszczyźnie ruchu, wspomaga ten ruch, a pacjent w miarę swoich możliwości uczestniczy w wykonywaniu ruchu.

Cel – wzmocnienie mięśni poprzez umożliwienie im pracy, które nie mogą jej wykonać bez pomocy.

Wskazania – stany pokazujące osłabienie mięśni, okres rekonwalescencji po złamaniach, niedowłady, porażenia, zmiany zwyrodnieniowe stawów, choroby przebiegające z osłabieniem mięśni.

Przeciwwskazania – jak w ćwiczeniach biernych.

Czas ćwiczeń ok. 20 min. (i zależy od możliwości pacjenta)

Ćwiczenia samo-wspomagane – ćwiczenia wykonuje pacjent samodzielnie za pomocą zdrowych kończyn.

Wspomaganie może być dwojakiego rodzaju:

– pośrednie za pomocą systemu bloczkowo-ciężarkowego

– bezpośrednie za pomocą zdrowej kończyny

Cel – zwiększenie zakresu ruchomości w stawie zmienionym chorobowo.

Wskazania – przygotowanie do relaksacji poizometrycznej, ćwiczeń czynnych, przykurcze tkanki miękkiej okołostawowej, porażenie, niedowłady, w celu samodzielnego wykonywania ćwiczeń w domu.

Przeciwwskazania – należy poinformować pacjenta o zagrożeniach wynikających z “nadgorliwości”.

Ćwiczenia czynne w odciążeniu są to ćwiczenia, w których wykorzystujemy UGUL

Ćwiczenia eliminują ciężar kończyny poprzez jej odciążenie w systemie bloczkowo-ciężarkowym.

Ćwiczenia wykonywane są głównie gdy mięśnie są osłabione po urazach ortopedycznych, bólach stawowych, niedowładach mięśniowych.

Odciążenie uzyskujemy przez:

– podwieszenie za pomocą systemu podwieszek UGUL

– ruch po podłożu ze zmniejszeniem tarcia za pomocą środka poślizgowego lub mechanicznego

– zanurzenie ciała w wodzie

– podtrzymaniu ręką przez terapeutę

– zastosowanie płaszczyzn ślizgowych

Cel – samodzielny ruch w stawie wykonany przez pacjenta, zwiększenie zakresu ruchu, zapobieganie przykurczom, zanikom mięśniowym, ograniczenie dolegliwości bólowych.

Przeciwwskazania – zły stan ogólny pacjenta, nadciśnienie tętnicze.

Ćwiczenia czynne z oporem w odciążeniu – ćwiczenia te wykonuje się wtedy, gdy siła mięśniowa wynosi powyżej 2 a mniej niż 3 w skali Lovetta.

Można wykonywać ćwiczenia w odciążeniu z oporem jednak obciążenie musi być mniejsze niż ciężar ćwiczonej części ciała.

Cel – uzyskanie zwiększonej siły i masy mięśniowej

Przeciwwskazania – ostre stany stanów zapalnych mięśni, stawów i więzadeł, zły stan pacjenta, pogorszenie się stanu pacjenta po wykonaniu ćwiczeń.

%d bloggers like this: