Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Archive for Luty, 2013

Zasada indywidualnych przypadków ( Pedagogika )

Zasada indywidualnych przypadków ( El principio de los casos individuales ) – jest sposobem badań polegającym na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacji wychowawcze lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej przez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich – z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska, w celu podjęcia działań terapeutycznych, a także wychowawczych.

Terapeuta powinien postępować zgodnie z etapami

– diagnoza środowiskowa: dane personalne, wywiad z MOPSU, rozpoznanie środowiska lokalnego i rodzinnego, karalność

– opracowanie planu postępowania

El principio

I cześć

A) opis metody indywidualnych przypadków

– kiedy zaczęła się ta metoda

– z czego wyrosła

– opisujemy przypadek.

B) historia metody indywidualnych przypadków

C) istota i definicja metody indywidualnych przypadków.

– opisujemy tą metodę

Wg T. Pilcha metoda indywidualnych przypadków jest sposobem badań, polegających na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadków lub zjawiska w celu podjęcia działań wychowawczych lub/i terapeutycznych.

D) wykorzystanie metody indywidualnych przypadków

– najczęściej sporządzona za jej pomocą indywidualna charakterystyka osoby niedostosowanej społecznie (dziewczyny, chłopaka) koncentruje się na personalnych o nich informacjach, ich historii życia, funkcjonowania w rodzinie, w szkole i środowisku rówieśniczym, rozwoju umysłowym, emocjonalnym, społecznym i fizycznym oraz takich cechach osobowości jak postawy zainteresowania poczuciem niezależności.

E) techniki stosowane w metodzie indywidualnych przypadków

– wywiad

– rozmowa

 – analiza treściowa i formalna dokumentów osoby

– testy psychologiczne i techniki projekcyjne

– bardzo ważną rzeczą przeprowadzenia wywiadu jest tzn. teczka biograficzna ucznia, systematycznie uzupełniana danymi dostarczanymi przez uczącego nauczyciela.

F) źródła informacji zastosowanej metody indywidualnych przypadków

– ważną rzeczą zastosowania metody indywidualnych przypadków jest korzystanie z wielu możliwych źródeł informacji w przypadku badanego podopiecznego źródłami takimi są; relacje pisemne i ustne o nim składane przez uczących go nauczycieli, wszelka dokumentacja szkolna dotycząca tej osoby, dostępne wyniki badań lekarskich i pedagogicznych opinie z placówek psychologiczno-pedagogicznych, wypracowania, sprawdziany.

Dokonywanie obserwacji jego zachowań zwłaszcza podczas lekcji, przerw i zajęć pozalekcyjnych przeprowadzane są wywiady. Nawiązywanie bezpośrednich kontaktów z jego wychowawcą klasy i rodzicami lub opiekunami, wspomniana już teczka biograficzna o ile jest prowadzona systematycznie.

G) komponenty i zasady metody indywidualnych przypadków

– zgodnie z założeniami współczesnej metodyki działań socjalnych praca z przypadkiem obejmuje przynajmniej dwa komponenty:

1. studiu przypadków – tak zwane rozpoznanie obejmujące charakterystykę losów sytuacji wewnętrznych i zewnętrznych jednostki w kontekście określonego problemu oraz diagnozę społeczna będącą podstawą do opracowania naszego planu pracy z przypadkiem.

2. praca przypadku – oparta jest na ustalonym wspólnie z klientem planie pomocowym o charakterze ratowniczym, w kompensacyjnym i terapeutycznym.

H) zasady praktycznego zastosowania metody indywidualnych przypadków

– komunikacja, indywidualizacja, zasada uczestnictwa, zaufania, poszanowania prywatności, samoświadomość.

Reklamy

Alkohol jako zagrożenie wśród młodzieży

Napój alkoholowy jest to napój zawierający etanol: piwo, wino, wódka, inne napoje alkoholowe

alkoh

Przyczyny sięgania po alkohol przez młodzież:

– Ciekawość smaku alkoholu

– Ciekawość odczuć po alkoholu

– Chęć dopasowania się do rówieśników (spożywających taką używkę)

– Presja grupy

– Chęć zaimponowania

– Negacja i bunt wobec otaczającego świata

– Chęć bycia otwartym

– Chęć zwrócenia na siebie uwagi

– Sposób na kłopoty i nieśmiałość

– Ucieczka od problemów

– Doświadczenia i wzory rodziny

– Bardzo łatwy dostęp

Zmiany organizmu spowodowane nadużywaniem alkoholu przez młodzież:

– Zaburzenia układu nerwowego

– Zaburzenia układu pokarmowego

– Zaburzenia układu krążenia

– Podrażnienie błon i śluzówek

– Zmiany w układzie nerwowym

– Zwolnienie przewodnictwa komórek nerwowych

– Spowolnienie ruchów

alkohol

Przemoc w rodzinie

Rola społeczna – zachowanie poszczególnych jednostek w ramach pozycji społecznych, w stosunku do siebie nawzajem, z uwzględnieniem norm i innych kulturowych symboli.

Rola jest tym, czego oczekujemy od jednostki zajmującej określony status społeczny. Na role społeczną składają się przepisy roli, a z drugiej wykonywanie tej roli.

Napięcie w roli – przeciążenie w wykonywaniu jednej lub wielu ról.

Konflikt ról – powstaje w trakcie próby wykonania więcej niż jednego przepisu roli, które powodują stres.

Sytuacja, gdzie przepisy roli określające jej wykonanie zawierają sprzeczne wymagania, np. matka dwójki dzieci, która jednocześnie studiuje.

Interakcja społeczna

To wzajemne oddziaływanie na siebie dwóch lub więcej jednostek, oddziaływanie grup albo jednostek i grupy, polegające na obustronnym wpływaniu na swoje zachowanie.

Rodzaje interakcji

1. Niezogniskowana – zachodzi wtedy, gdy dostrzegają się (w sytuacji niezaplanowanej, nienakierowanej na wspólny cel) co najmniej dwie jednostki, które się wcześniej nie znały i nie oczekują, że w czasie tej interakcji się poznają ze sobą.

2. Zogniskowana – w czasie tej interakcji spotykają się co najmniej dwie jednostki, które się wcześniej znały / lub spotykają się we wspólnym celu i oczekują, że w trakcie niej zaznajomią się ze sobą.

4 teorie interakcjonizmu

symboliczny (komunikacja za pomocą symboli)

ujecie dramaturgiczne (działanie jako przedstawienie, aby zrobić na innych dobre wrażenie, granie czegoś przed innymi)

etnometodologia (odsłanianie reguł) – kładzie nacisk na analizę reguł kierujących naszymi interakcjami; wszyscy maja ustalone oczekiwania wobec otaczającej ich rzeczywistości np. przejechanie na czerwonym świetle

wymiany społecznej – analiza kosztów korzyści, jako dobrowolne transakcje polegające na przekazywaniu dóbr pomiędzy wieloma grupami, z czego wszyscy odnoszą korzyć, dobra materialne i niematerialne. (np. czat, facebook)

 przemoc

Przemoc w rodzinie

fizyczna

emocjonalna – przemyślane zachowanie osób, które powodują znaczące obniżenie prawidłowego rozwoju dziecka: utrata poczucia wartości, zaburzenia mowy, moczenie się w nocy, stałe poczucie winy, zaczynają kłamać, aby uciec od przemocy, zamykają się w sobie

zaniedbanie – brak zapewnienia podstawowych potrzeb, potrzeb bezpieczeństwa, stabilizacji

wykorzystanie seksualne

Bez kontaktu fizycznego, pobudzanie intymnych częsci, inicjacja seksualna, sprzedawanie wizerunku dzieci.

Zaburzenia nawyków

Palenie

Zaburzenie nawyków odżywiania: jadłowstręt, nadmierna żarłoczność

Trichotillomania: nałogowe wyrywanie włosów i ich zjadanie, patologiczne kradzieże

Zaburzenia kompulsywne: Zespół Tourette’a (np. wymachiwanie ręką, plasawica)

Zespół Tourette’a – wrodzone zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się przede wszystkim występowaniem licznych tików ruchowych i werbalnych.

Bulimia – sekretne zajadanie, przyjmowanie leków przeczyszczających, obrażenia na dłoniach, nieregularne miesiączkowanie, senność, chrypka, nadżerki w przełyku i żołądku, bóle nerwu twarzowego, częste dzwonienie w uchu, szybkie spadki wagi.

Zaburzenia borderline (zaburzenia z pogranicza)

Zaburzenia borderline (zaburzenia z pogranicza)

– Niedojrzała osobowość,

– Zachwiane emocje (od złości do nienawiści)

Chory wykorzystuje dziecinne metody zdobywania swojego celu.

Przyczyną może być wykorzystanie seksualne w rodzinie, alkohol w domu, przemoc fizyczna i psychiczna

Choruje ok. 3% populacji, a wśród osób chorych psychicznie występuje w 60%.

Borderline można stwierdzić za pomocą tomografu (mniejsze ciało migdałowate).

Nie leczy się tego farmakologicznie, stosuje się terapie behawioralną.

bord3

Osoby z borderline mają ambiwalentny stosunek do ludzi – lubią innych, pragną bliskości, czują, że potrzebują drugiej osoby do przeżycia, a jednocześnie boją się bliskości i są nastawieni wrogo do innych.

Mają problem z utrzymywaniem bliskich relacji, które są u nich intensywne, burzliwe, pełne niestosownego zachowania, prowokacji, testowania limitu cierpliwości drugiej strony, charakteryzujące się przechodzeniem pomiędzy ekstremami (lgnięcia do drugiej osoby i jej odpychania). Potrafią zrywać długoletnie związki w jednej chwili z błahego powodu.

 Są wymagający wobec siebie i innych. Nikt nie spełnia w pełni ich oczekiwań. Odrzucają kolejnych znajomych i przyjaciół, rozczarowując i nudząc się nimi. Mają spore pokłady wiary w ludzi – wierzą, że nowo poznana osoba jest dobra, każdy ma u nich na dzień-dobry spory kredyt zaufania. Nieświadomie nie dostrzegają wad obcej osoby, która wpada w pułapkę ich idealizacji; szybko się angażują emocjonalnie. Gdy osoba zbliży się do nich dostrzegają, że nie jest idealna, wyszukują jej słabości i wad, po czym odwracają się od niej równie szybko jak się zaangażowali. Taki cykl ucieczek i skreślania ludzi z ich życia powtarza się bezustannie. Żadna relacja z nimi nie jest bezpieczna – wystarczy drobny błąd drugiej strony, a przestawiają się z jej idealizacji na dewaluację.

Są impulsywni i szybko podejmują decyzje. Zdarza im się nadużywać np. alkoholu; mają tendencje do skrajności – np. nie piją wcale, a jeśli już piją, to często tak, aby się upić do nieprzytomności; ale nie mają skłonności do wpadania w uzależnienie.

Mają huśtawki nastroju. Gdy mają określony nastrój ciężko jest im sobie przypomnieć jak to jest mieć przeciwny humor. Są zmienni pod względem tego jak inni ich odbierają; mają wiele różnych „ja”, nie są jednak fałszywi, mają po prostu zmienne nastroje. Nie są zwykle pewni swoich opinii, marzeń, nawet swojej identyfikacji seksualnej. Łatwo przejmują opinie, sposób bycia, a nawet nastrój od ludzi, z którymi akurat obcują.

bord1

Są dobrymi aktorami m.in. z powodu zmiennych nastrojów i maskowania tego, co się dzieje w ich głębi; często „obrywali” za wybuchy emocji, nauczyli się więc ukrywać to, co czują w głębi, tłumić w sobie.

Są przepełnieni wewnętrznym bólem; potrafią udawać szczęśliwych, mimo że w głębi jest płacz, co jest jednym z powodów ich niezrozumienia przez otoczenie, oraz ich zdolności aktorskich.

Lubią być na krawędzi – na krawędzi życia i śmierci, na granicy sprowokowania innych, na granicy utrzymania kontroli nad pojazdem, etc. Próbują w ten sposób uciekać od siebie, niepokoju, wewnętrznego bólu, przesadnych emocji i huśtawek nastroju, bezskutecznie. Chaos, dramat, ryzyko powoduje podekscytowanie, a to zabija uczucie wewnętrznej pustki i znudzenia, którym są przepełnieni. Wykazują potrzebę kontroli sytuacji, wpływania na wydarzenia, decyzje; utrata kontroli jest dla nich sygnałem ignorowania; jednocześnie są nadwrażliwi na próby kontrolowania ich samych.

Są nadwrażliwi na odrzucenie i ranienie ich przez innych, lecz nieświadomi tego jak ich zachowanie dotyka innych.

Boją się porzucenia; strach przed utratą ukochanej osoby jest u nich powodem uciekania od bliskich związków, do których jednocześnie dążą, gdy druga osoba jest niedostępna. Często uciekają od danej osoby dopatrując się w niej kogoś słabego, wręcz złego; większości z nich nie dano miłości w dzieciństwie, więc jeśli spotyka ich miłość od obcej osoby to dana osoba wydaje się im dziwna. Ich znajomości „balansują” – raz się do kogoś zbliżają, innym razem (gdy druga osoba zacznie się nimi interesować) tę osobę od siebie odpychają. Szukają bezskutecznie idealnej osoby, która będzie ich wybawieniem – zrozumie ich do końca, pokocha bezgranicznie i bezwarunkowo, nada sens ich egzystencji, wypełni pustkę w ich życiu, wybawi od huśtawek nastroju oraz bólu psychicznego i nigdy ich nie opuści. Tymczasowe zaangażowanie, wycofanie się i poszukiwanie perfekcyjnej, kochającej ich bez względu na wszystko, niewykorzystującej ich, drugiej połówki jest stałym, błędnym emocjonalnym kołem, w jakie wpadają; ta sinusoida wykańcza ich samych oraz tych, którzy próbują się do nich zbliżyć.

Mają problemy z kontrolą emocji – nierzadko emocje biorą w nich górę nad zdrowym rozsądkiem.

Nieświadomie korzystają z zasady „najlepszą obroną jest atak” – na krytykę odpowiadają ostrzejszą krytyką, na groźbę opuszczenia – to oni opuszczają. Nie dają się zranić, to oni ranią. Nie mają jednak złych intencji, ich zachowania wynikają ze strachu, frustracji i zdesperowania. Brakuje im „pancerza ochronnego” przed atakiem innych, czują ból przy najmniejszym dotknięciu, stosunkowo często odbierają zwykłe pytania i spojrzenia innych, jako nieprzychylne sobie, jako atak na siebie, dlatego desperacko atakują, aby odeprzeć potencjalne (i urojone) ataki na nich. Bardzo łatwo ich urazić i rozdrażnić; w skrajnych wypadkach wystarczy jedno niefortunnie ułożone zdanie, a osoba z borderline może z miejsca skreślić daną osobę ze swojego życia i szczerze znienawidzić.

bord2

Trudność w utrzymaniu bliskiej, długiej i stabilnej relacji z osobą mającą borderline jest dla niektórych pociągająca, brzmi jak wyzwanie, a sama osoba z borderline wydaje się im być (z powodu swojej niedostępności) atrakcyjna, wartościowa. Osoby próbujące się zbliżyć do kogoś z borderline są często pewne siebie, szczególnie po poznaniu osoby z borderline od jej ‚spokojnej’ strony, nabierając złudnego przeświadczenia „nic mi od Ciebie nie grozi, w ogóle Ty przecież jesteś normalny.

Osoby z borderline, które zdają sobie sprawę, że mają borderline częściej „zaciskają zęby” i starają się kontrolować swoją złość. Ale należy mieć świadomość, że któregoś dnia i taka osoba może wpaść w szał agresji i przestać się racjonalnie kontrolować. Osoby z borderline nie są jednak groźne dla społeczeństwa od strony fizycznej: ich ataki (jeśli mają już miejsce) są tylko w postaci werbalnej; są jednak celne i bolesne. Osoby z borderline z przeważającymi zachowaniami typu acting-in częściej zadają ból sobie – nawet w sposób fizyczny, np. tnąc się żyletką, aby dać upust emocjom.

Osoby z borderline mają tendencje do postrzegania w czarno-białych barwach – do polaryzowania percepcji i myśli do skrajnych stanów: dobry-zły. Popadają w skrajności: idealizują to, co im się podoba i dewaluują to, co im się nie podoba. Jednak to, co jest dobre wg nich jednego dnia, może być złe następnego – mają problem ze stałością. Im wydaje się, że to inni się zmieniają, nie zauważają jednak, iż to ich spojrzenie się zmienia. Często zmieniają opinie o innych ludziach, swoje cele, marzenia. Postrzeganie z tendencją do skrajności powoduje, że również ich spojrzenie na nich samych, poczucie tożsamości, rozsypuje się na strzępy. Ich poglądy i myśli wpadają w coraz większą huśtawkę. Przestają ufać innym (bo oni ich rozczarowują). Przestają ufać sobie. Przestają rozumieć innych, przestają być rozumiani. Przestają rozumieć nawet siebie. Gubią się tak mocno, iż kwestionują nawet istnienie – swoje i świata. Próbują uciekać od siebie zatracając własną tożsamość; rodzi się w nich uczucie pustki, przed którą uciekają w ryzykowne, a nawet fizycznie bolesne, zajęcia. Czasami bólem fizycznym zagłuszają ból psychiczny.

Są zwykle altruistyczni, tj. bezinteresownie zatroskani o dobro innych, entuzjastyczni, zabawni, wrażliwi, wielkoduszni, ciekawi świata, kreatywni, szczerzy, uczciwi, skromni. Nieświadomie koncentrują uwagę innych na sobie, roztargnieni, chaotyczni, nerwowi, wymagający, sarkastyczni, ironiczni, źli na świat i ludzi za ich niedoskonałość. Wyróżniają się dobrą umiejętnością rozumienia niewerbalnej komunikacji, dobrą intuicją i empatią (wyczuwaniem tego co czują inni), wczuwaniem się w położenie i przeżycia innych; łatwo przychodzi im przejmowanie nastroju innych.

Czasami zbyt ufni, naiwni, szczególnie wobec obcych, na ogół przesadnie nieufni, mają czasami paranoidalne, tj. wyolbrzymione i bezpodstawne, podejrzenia – szczególnie wobec najbliższych. Zwykle je ukrywają. Są nadwrażliwi na krytykę i niezrozumienie. Mają kiepskie poczucie czasu, słabą pamięć do detali i chronologii wydarzeń; kiepską orientację w terenie. Miewają zniekształcone myśli i percepcję, szczególnie nt. relacji z innymi.

Często zamyśleni, smutni, zamknięci w sobie. Czasami jednak przeciwnie – radośni, miewają „głupawki” śmiechu, bywają duszą towarzystwa. Choć we wnętrzu tak dalecy od przeciętności, z pozoru, z zewnątrz, nie wyróżniają się od innych – dobrze wtapiają się w ludzi, z którymi obcują. Z pozoru dobrze przystosowani do życia w społeczeństwie, inteligentni, kompletnie „normalni”, nierzadko weseli i pełni życia (o ile nie zmagają się akurat z depresją), całkowicie nie odnajdują się w bliskich relacjach z innymi ludźmi. W głębi cierpią, choć nie okazują tego tłumiąc ból w sobie. Mają zdolność do działania „jak-gdyby” (jak-gdyby wierzyli w coś, jak-gdyby byli kimś innym, itp.); są dobrymi aktorami, miewają dobre zdolności przekonywania i wpływania na to jak myślą inni; potrafią „zrobić z białego czarne” – przekonać nawet do tego, w co sami nie wierzą. Nieświadomie wzbudzają u innych negatywne uczucia jakich sami doświadczają (np. złość).

Mówi się, że często manipulują ludźmi, lecz oni nie widzą tego jako manipulacji, nie są przebiegli – ich „manipulacje” nie wynikają ze złośliwości, nie są zaplanowanymi aktami, lecz działaniami impulsywnymi wynikającymi ze strachu, desperacji i bezsilności. Ponadto czynnikiem jest tu ich słaba pamięć – pewne wspomnienia nieświadomie przekręcają, przekonując innych, że było tak, a nie inaczej i sami w to wierzą.

Mają problemy z tolerowaniem samotności, nawet na krótką chwilę; odczuwają potrzebę bycia z kimś, życia dla kogoś, często jednak, paradoksalnie, stronią od ludzi – ponieważ czują się przez bliskość zagrożeni – im ktoś jest bliżej nich tym większa ogarnia ich panika; ich bliższe relacje z innymi kończą się ich rozczarowaniem (gdy druga strona ich rozczaruje – co następuje zawsze, wcześniej czy później, bo nikt z nas przecież nie jest idealny – następuje u nich faza dewaluacji: przejście z miłości do nienawiści), oraz smutkiem, przygnębieniem. Ich życie jest chaotyczne – jak oni sami; nierzadko pełne zmian kierunków kształcenia, rezygnacji z pracy, zerwanych związków, itp.

Szukają zrozumienia, ale nie znajdują go w takim wymiarze, w jakim by chcieli.

bord4

%d blogerów lubi to: