Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Pedagogika 03

PEDAGOGIKA
Jest nauką zarówno praktyczną (wywodzi się z praktyki), jak i teoretyczną (bo teoria pomaga rozwiązywać konkretne problemy praktyczne).

Nauki współpracujące z pedagogiką:
Biologiczno-medyczne – zajmują się wyjaśnieniem prawidłowości zachodzących w organizmie ludzkim, opisywaniem procesów medycznych jakim ten organizm podlega, określeniem tego co jest normą zdrowia, a co 
chorobą.
Historyczne – wydarzenia na przestrzeni dziejów, zmieniające losy państw
Filozoficzne – kim jest człowiek i jakie procesy w nim zachodzą
Psychologiczne – przedstawiające badania nad osobowością ludzką, co się w osobowości dzieje, a także czynniki warunkujące strukturę osobowości, temperamentu, zdolność motywacji itp.
Polityczne – zajmują się procesem polityki na świecie i w danym państwie oraz przewidywaniem następstw tych procesów
Ekonomiczne – zajmują się badaniem sytuacji uwarunkowanej materialnie w danych krajach
Nauki o kulturze – zajmują się określaniem wartości i norm obowiązujących w danym środowisku kulturowym i opisanie tego, w jaki sposób wartości i normy ulegają zmianie w zależności od historii, uwarunkowań 
geograficznych, społecznych itp.

Działy współczesnej pedagogiki:

Społeczna
Jest nauką, która zajmuje się środowiskowymi uwarunkowaniami, procesami oraz wpływem człowieka na zmianę i przeobrażanie tych procesów. Zakłada, że człowiek jest istotą aktywną zmieniającą swoje 
środowisko.
Wyrosła z socjologii wychowania. Stworzona pod koniec lat 30 XX wieku przez Helenę Radlińską.
Współczesny zakres badań: badanie człowieka we wszystkich fazach jego życia, bada wpływ instytucji, środowiska socjalizacyjnego i wychowawczego, czyli inaczej rodziny, szkoły, instytucji edukacyjnych, domu 
kultury, a także wpływ np. środków masowego przekazu.
Trzy nurty: praca socjalna, praca kulturalna, opieka i wychowanie.
Przedstawiciele:
Ryszard Wroczyński, Andrzej Radziewicz, Irena Lepalczyk, Edmund Trępała, Tadeusz Pilch, Stanisław Kawula, Aleksander Kamiński 
 
Opiekuńcza:
Zajmuje się opieką i wychowaniem osób, które nie są z stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb.
Wyrosła z pedagogiki i medycyny.
Twórca: Czesław Babicki, Albin Kelm, Janusz Korczak.

Specjalna:
Zajmuje się zagadnieniami związanymi z opieką, wychowaniem i kształceniem osób wykazujących pewnego rodzaju niepełnosprawność.
Dzieli się na:
Oligofrenopedagogika – zajmuje się osobami niepełnosprawnymi umysłowo
Tyflopedagogika – zajmuje się nauczaniem i wychowaniem jednostek niewidomych
Surdopedagogika – zajmuje się nauczaniem i wychowaniem jednostek z wadami słuchu i zaburzeniami mowy wynikającymi z wad słuchu
Pedagogika przewlekle chorych i kalekich
Resocjalizacja
Wyrosła z medycyny i pedagogiki.
Za twórcę uważa się: Marię Grzegorzewską.
Przedstawiciele: Otto Lipkowski, Teresa Doroszewska, Aleksander Hulek, Czesław Kosakowski.

KSZTAŁCENIE I HUMANIZM
Kształcenie wg Bruner’a to zdobywanie wiedzy przez osobę kształcącą się, umiejętności dokonywania odkryć, rozwój twórczy osobowości, wysuwanie śmiałych hipotez dokonujących oryginalnych rozwiązań 
twórczych.
Podstawowym warunkiem – bez spełnienia którego osiągnięcie powyższego nie byłoby możliwe – jest umiejętność wychodzenia poza dostarczone informacje.

WYCHOWANIE
Jest to świadomy proces kształtowania zachowań. Planowana i celowa aktywność człowieka, zorientowana na osiągnięcie pewnych planów.
Na obraz wychowania składają się takie elementy jak
– kontekst wychowania (pozwala zrozumieć genezę charakter oraz skutki podejmowania działań pedagogicznych)
– podmiot wychowania (członek rodziny, wspólnik w interesach, lekarz, terapeuta)

Cele wychowania to: przygotowanie dzieci i młodzieży do życia w społeczeństwie, przysposobienie do pracy zawodowej, przygotowanie do uczestnictwa kulturalnego.

Dlaczego preferuje się wartości uniwersalne w wychowaniu?
Są trudniejsze do przyswojenia i zaakceptowania, ale przez ich uwewnętrznienie pozostałe wartości nabierają właściwego wymiaru
Wyeksponowanie wartości moralnych wyzwala pragnienie bycia pożytecznym dla innych
Przyswojenie ich ułatwia przeciwstawienie się konsumpcyjnemu trybowi życia
Preferowanie wartości moralnych nadaje życiu głębszy sens.
Stanowią dobre wsparcie dla wartościowania czynów ludzkich we własnym sumieniu.

Edukacja to realizacja programu ewolucji istoty ludzkiej w toku jej całego życia – z myślą o integralnym rozwoju w zakresie umysłowym, fizycznym, afektywnym, moralnym i duchowym. Jest to proces obejmujący nie tylko przekazywanie wiedzy i umiejętności oraz szeroko pojętych wartości kultury, lecz także inspirowanie postawy twórczej, otwartej, samodzielności myślenia, zdolności do samokształcenia. To także sprzyjanie integracji jednostek z życiem kulturalnym, społecznym, ekonomicznym określonej wspólnoty, a tym samym przygotowanie rezerw ludzkich dla jej wzbogacania.

Autor najsłynniejszego i najczęściej cytowanego Słownika pojęć pedagogicznych, Wincenty Okoń, definiuje te pojęcia następująco:
Kształcenie to system działań zmierzających do tego, aby uczącej się jednostce umożliwić poznanie świata, przygotowanie do zmieniania świata i ukształtowanie własnej osobowości.
Wychowanie to świadome i celowe działanie pedagogiczne, zmierzające do osiągnięcia względnie stałych skutków (zmian rozwojowych) w osobowości wychowanka.
 
Kształcenie
Na treść kształcenia składa się całokształt podstawowych wiadomości oraz umiejętności z obszaru nauki, techniki, kultury i sztuki, a także praktyki społecznej, przewidziany do przyswojenia przez uczniów podczas ich przebywania w szkole.
Kształcenie skoncentrowane jest na ludziach, zwracając szczególną uwagę na rozwój ich osobowości. Kształcenie zorientowane jest na przyszłość, podczas gdy szkolenie posiada swe korzenie w przeszłości.

Szkolenie uczy – co i jak należy robić, kształcenie – dlaczego.
Tylko wzajemne uzupełnianie i przenikanie się tych dwóch form edukacji, może być gwarantem sukcesu.

%d bloggers like this: