Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Archive for Listopad, 2012

Arteterapia

ARTETERAPIA – terapia przez sztukę; podopieczny ma kontakt czynny lub bierny z kultura i sztuką.

Etymologia
Arte (z łac.) jest to słowo określające wykonanie czegoś w doskonały, artystyczny, lub po mistrzowsku i pochodzi od słowa ars (sztuka)
Terapia (z gr.) oznacza opiekować się, oddawać cześć

Metoda to systematyczny sposób postępowania, prowadzący do założonego wyniku. Skoncentrowane czynności wykonywane w określonym porządku, pozwalające na uzyskaniu określonego efektu oddziaływania 
terapeutycznego.
W technice elementem różniącym jest materiał i narzędzie pracy.
 
Dzisiejsza arteterapia wykorzystuje do leczenia i wspomagania rozwoju różne formy plastyczne, muzyczne, taneczne, literackie, teatralne etc.
Daje możliwości symbolicznego wyrażania przeżyć i emocji w bezpiecznych warunkach. Pomaga wyzwolić kreatywność, uwierzyć w siebie, komunikować się z innymi, odnaleźć sens i swoje miejsce w świecie
Arteterapia to twórczy trening, wykorzystujący proces tworzenia lub wynik procesu twórczego do wzbogacenia własnej osobowości. Jest to proces poznawania siebie, przygoda z procesem tworzenia oraz twórczym 
myśleniem.
 
Cele i funkcje arteterapii
Arteterapia może być rozpatrywana w dwóch aspektach:
– w szerokim rozumieniu jest tu układ poglądów i czynności ukierunkowanych na utrzymanie i podnoszenie jakości życia przy pomocy dzieł sztuki oraz uprawiania tej sztuki.
– w wąskim znaczeniu arteterapia jest to spontaniczna twórczość chorych poddanych opiece terapeutów lub działania rekreacyjne, plastyczne – podejmowane w sytuacji terapeutycznej przez osoby uprzednio 
nietwórcze w zakresie plastyki.

Celem tak pojmowanej arteterapii jest:
– ujawnianie wypartych uczuć
– ujawnienie zahamowań blokujących poznawanie, uczenie się, rozwój zdolności i kształtowanie  osobowości
– pomoc przy zwyciężaniu choroby – wpieranie psychiczne, rozmowa
– zwalczenie skutków choroby, mobilizacja do działania (że życie toczy się dalej)
– zrozumienie problemów życia codziennego
– osiągnięcie spokoju psychicznego

Funkcje arteterapii
– rekreacyjna, przejawia się ona w tworzeniu warunków ułatwiających wypoczynek, oderwanie się od trudności życia codziennego, a tym samym nabywanie nowych chęci do podejmowania ważnych  
osobistych decyzji życia codziennego
– edukacyjna, dotyczy dostarczania dodatkowych wiadomości, pełnej wiedzy i zwiększenia mądrości życiowej, dzięki czemu jednostka zaczyna pełniej orientować się w rzeczywistości, zaczyna stawiać 
sobie ambitniejsze, nowe cele i podejmować trudniejsze zadania oraz skuteczniej rozwiązywać swoje problemy
– korekcyjna, odnosi się ona do przekształcania szkodliwych i mniej wartościowych mechanizmów, bardziej przydatnych (można jedzony brzydko posiłek skorygować na estetyczny posiłek)
– ekspresyjna, umożliwia ona ujawnianie tłumionych emocji a tym samym rozładowanie nagromadzonych niekorzystnych emocji i napięć
– pragmatyczna służy zaspokojeniu podstawowych potrzeb człowieka bezpieczeństwa, akceptacji, samorealizacji, miłości
– kompensacyjna, zaspokojenie niezrealizowanych potrzeb, zastępowanie braku pewnych funkcji innymi funkcjami
– regulacyjna, umożliwia zaspokojenie potrzeb samorealizacji i kompensacji

FORMY ARTETERAPI
Arteterapia obejmuje następujące obszary działania:
– muzykoterapia
– choreografia
– terapia przez sztuki plastyczne
– biblioterapia
– teatroterapia
Założenia teoretyczne arteterapii opierają się na odmiennych właściwościach tych dziedzin, co wynika z faktu, że oddziaływanie wielu form sztuki jest różnorodne w odniesieniu do poszczególnych osób.

Muzykoterapia
Obejmuje oddziaływanie za pomocą muzyki i jej elementów (dźwięku oraz rytmu) na sferę emocjonalną oraz ekspresję komunikatów niewerbalnych. Muzyka jest nośnikiem treści o różnych charakterze, może działać 
uspokajająco, ale tez aktywizująco i pobudzająco. Przy odbiorze muzyki oprócz receptorów słuchowych włączane są impulsy motoryczne, wyobraźnia, wzrok, węch, dotyk i smak. Dlatego też zaliczana jest do silnie 
ekspresyjnie działających na człowieka środków niewerbalnych. Wartość terapeutyczną ma percepcja muzyki (odbiór) jak też muzykoterapia czynna, czyli tworzenie muzyki. Najbardziej podstawową forma 
muzykowania jest akompaniowanie do śpiewu. Wykorzystuje się do tego naturalne instrumenty, np. klaskanie, tupanie, zachęca się również do posługiwania się prostymi instrumentami, np., grzechotki, bębenki, 
dzwoneczki.
Instrumenty kształtują wrażliwość na barwę, rozwijają poczucie rytmu oraz twórczość oraz wyobraźnię muzyczną. Uczą koncentracji uwagi, dyscypliny.

Choreoterapia jest to forma muzykoterapii, zwana również tańcem leczniczym. Ruch jako forma sztuki służy rozmaitym celom – ma pomóc w rozwoju ciała, jego uzdrowieniu, doskonali ruchy poprawiając ich 
wyrazistość i elastyczność. Taniec wspomaga kompleksową rehabilitację poprzez poprawę harmonii, elegancji, estetyki ruchu. Ruch jest naturalna potrzebą człowieka, wpływa na rozwój fizyczny i psychiczny.
W rej metodzie stosuje się taniec, ćwiczenia ruchowo-muzyczne o różnym stopniu trudności, dostosowane do rodzaju dysfunkcji fizycznych uczestników. Ćwiczy się koordynację ruchową, poczucie rytmu i harmonii.

Teatroterapia
Z powyższą forma leczniczą łączy się ruch. W metodzie tej stosuje się psychodramę za pomocą, której odgrywa się pewne zdarzenia z przeszłości, których skutki nie zostały odreagowane. Psychodrama ma pełnić 
rolę katharsis, zarówno dla widza jak i aktora, przeżywane są leki oraz ekspresja silnych emocji. Podstawę tej metody stanowi wyobrażeniowa fikcyjna sytuacja. Powstaje ona wówczas, gdy grupa osób we wspólnej 
przestrzeni przedstawia określone zdarzenie, używając swoich ciał i gestów, jako środki wyrazu. Istota psychodramy wiąże się z wyrazem ekspresji oraz zabawy i dlatego z dużym zaangażowaniem uczestniczą w 
nim dzieci.
Teatroterapia ma na celu kształcenie samodzielności w myśleniu oraz w działaniu, aktywnej oraz otwartej postawy wobec otoczenia, pogłębienie odczuć emocjonalnych, wzbogacenie wyobraźni oraz rozwój 
osobowości.

Ekspresja plastyczna – jest to najbardziej powszechna forma terapii, w której stosuje się szereg technik
-malowanie pędzlem, dłońmi, stopami
– rysowanie
– lepienie z gliny
– rzeźbienie
– wycinanki
Terapia w takiej formie ma pomóc w likwidacji napięcia, odreagowaniu negatywnych emocji, integracji różnorodnych doznań oraz przykrych doświadczeń. Powstające dzieło ma charakter twórczy i jest ekspresją 
własnych uczuć, wartości, postaw, jest portretem osobowości autora, pozwala dotrzeć bardzo głęboko w świat myśli, pragnień, marzeń, radości, smutków, dotknąć tego, co w innych warunkach nigdy nie miałoby 
szansy zostać poznanym. Terapia ta ma duży wpływ na rozumienie własnych emocji, stanów, zachowań. Dla niektórych osób jest to jedyna pośrednia forma uzewnętrznienia własnego świata przeżyć za pomocą 
symboli. Osoba, aby uczestniczyć w zajęciach nie musi być artystą, ważny jest sam proces tworzenia, dlatego co wszystko tworzy, robi jest dobre i ma sens. Ona jest ekspertem swojego dzieła i wie o nim 
wszystko.

Biblioterapia – (książki, czasopisma) – terapia z wykorzystaniem literatury, książek, publikacji literackich.

Taka forma pobudza wyobraźnię, pozwala utożsamić się z bohaterami literackimi i na tej bazie opracować własne problemy. Biblioterapia określana jest jako forma terapii, pomocy, psychicznego wsparcia przy 
wykorzystaniu książki i innych materiałów alternatywnych. Istotnym elementem jest indywidualny kontakt pomiędzy biblioterapeuta a jedna osoba lub grupą osób. Te działania opierają się na wykorzystaniu 
terapeutycznych wartości literatury. Odpowiednio dobrana literatura dostarcza bodźców do emocjonalnego rozwoju, wzbogaca wyobraźnię, rozszerza zakres spostrzeżeń, powoduje zastępcze wrażenia ważne dla 
osób chorych i zdrowych. Metody pracy z książka stosuje się wśród chorych i niepełnosprawnych, wśród osób uzależnionych, w procesie dydaktyczno wychowawczym i terapii pedagogicznej.

Plastykoterapia jako jedna z form arteterapii
Osobnym rodzajem arteterapii lub tez terapia w wąskim rozumieniu tego terminu jest terapia przez sztuki plastyczne, która może być szeroko wykorzystywana w pracy z osobami z zaburzeniami emocjonalnymi.
W działaniach terapeutycznych można korzystać z najróżniejszych technik plastycznych. W zależności od potrzeb i problemów zainteresowanego terapeuty może pełnić role wielofunkcyjną:
– może być ukierunkowana na rozwiązanie problemu
– wpływa na uwolnienie złych emocji i odreagowuje je
– rozwija działanie twórcze
– uzewnętrznia świat problemów i przeżyć
– kreuje pozytywne myślenie
– może być traktowana jako terapia zajęciowa nastawiona na pracę z dysfunkcją
– rozwija manualność -motorykę małą

Cel terapeutyczny zakłada stworzenie takich sytuacji, aby osoba w drodze kontaktu z plastyką mogła rozwijać się w formie ekspresyjnej, percepcyjnej, harmonizować rozwój i funkcjonowanie swojej osobowości, 
przezwyciężając osobiste, specyficzne trudności (auto-ekspresja).
Auto-ekspresja poprzez twórczość plastyczną jest jednocześnie samorealizacją i zaspokajaniem potrzeb estetycznych a także terapią i kompensacją pozwalająca przekazać swoje problemy i przekonania, wizje 
świata marzeń i oczekiwań. Realizacja tych potrzeb wpływa na dobre samopoczucie, wyładowanie emocji, osłabienie wewnętrznych konfliktów, wyzbywanie się zachowań egocentrycznych i egoistycznych.
Abt rozpocząć zajęcia terapii przez sztukę należy wnikliwie przyjrzeć się podopiecznym i poznać ich zachowania. Jeśli mają problem z rozróżnieniem swoich stanów emocjonalnych, jeśli z trudem pokazują swoje 
emocje i nie potrafią opowiedzieć im innym, nie odróżniają i nie nazywają emocji innych, a ich reakcje są nieadekwatne do zaistniałych sytuacji, wówczas można zaproponować zajęcia terapii przez sztukę. W czasie 
zaplanowanych spotkań podopieczny powinien mieć możliwość:
– wyrażania swoich potrzeb, zaistniałych konfliktów
– opowiadania o tym, co go spotkało w domu, szkole
– nawiązywania niewerbalnego kontaktu z terapeutą, rówieśnikami, rodzicami
– uczestnictwa w aktywności grupy i współpracowania z nią
– samodzielnego podejmowania decyzji i eksperymentowania
– odreagowania i relaksu

Reklamy

Wpływ ćwiczeń ruchowych

Wpływ ćwiczeń ruchowych

UKŁAD NERWOWY – dla układu nerwowego ćwiczenia ruchowe posiadają wartość zasadniczo jako bodźce niezbędne do prawidłowego funkcjonowania (ruchowej części układu), mogą działać głównie torująco lub hamująco. Ćwiczenia odgrywają też zasadniczą rolę w trakcie uczenia się nowych, jak i utraconych czynności ruchowych, rozwijają pamięć ruchową oraz szybkość i łatwość oddziaływania na bodźce zewnętrzne.  Ćwiczenia ruchowe wpływają na zdolność koordynacji ruchowej, wpływają na utrzymanie równowagi ciała w przypadku zaburzeń, wpływają leczniczo.
Ćwiczenia ruchowe w przypadku deficytu ruchu, stanowią nie tylko bodziec dla układu nerwowego, ale wpływają kształtująco na reakcje tego układu.

 UKŁAD TRAWIENNY, MOCZOWO PŁCIOWY
Ćwiczenia ruchowe rozwijają sprawność mięśni gładkich, wpływają pośrednio na funkcjonowanie jelit i wątroby. W wątrobie gromadzi się zapas glikogenu, który bierze udział w procesie metabolizmu. Dzięki zwiększeniu aktywności odpowiednich enzymów, poprawia się w wątrobie przemiana węglowodanów, białek i tłuszczów. Powoduje to wzrost zasobów energetycznych oraz możliwości ich wykorzystania i uzupełnienia. Ćwiczenia zapobiegają zaparciom, wzdęciom zalegającym moczem w drogach moczowych, przez co przeciwdziała tworzeniu się kamieni, infekcjom. Ćwiczenia wpływają na perystaltykę jelit, jak i funkcjonowanie żołądka.   Kobiety przygotowujące się do porodu poprzez ćwiczenia fizyczne zwiększają bezpieczniejsze i szybsze rozwiązanie. Natomiast w połogu ćwiczenia zapobiegają powstawaniu zakrzepów, przyśpieszają powrót macicy na swoje miejsce oraz poprawiają sylwetkę ciała kobiety. Ćwiczenia mają szczególne znaczenie w przypadku nie trzymania moczu i wypadania macicy.

UKŁAD ODDECHOWY
W układzie oddechowym podstawowe zmiany pod wpływem ćwiczeń dotyczą mechaniki oddychania. Ruch kształtuje klatkę piersiową ora usprawnia czynności mięśni oddechowych. Poprzez ćwiczenia można uzyskać pogłębienie oddechu, w zależności od potrzeb wdechu, wydechu lub obu tych faz oraz ukształtować najbardziej odpowiedni w danym przypadku tor i rytm oddychania. Ćwiczenia powodują również zmiany w samej tkance płucnej. Sprawność układu oddychania zależy w dużym stopniu od całkowitej pojemności życiowej płuc. W układzie oddechowym u osoby wytrenowanej jest zwiększenie potencjalnych możliwości w  zakresie maksymalnej wentylacji płuc, która w zależności od intensywności wykonanego wysiłku, może dochodzić do 80-200 l/min, podczas gdy przy niedostatecznym wytrenowaniu nie przekracza 80 l/m. 

Podsumowując układ oddechowy wpływa na odpowiednie zaopatrzenie ustroju w tlen, co wpływa na ogólną wydolność organizmu.

Socjologia 02

Metodologia – ogólne aprobowane metody postępowania do zbierania dowodów naukowych
Metoda badawcza – ogół zastosowanych technik i sposobów badawczych. Inaczej – rzeczywisty sposób zbierania danych.

Technika badawcza – pewien złożony zespół reguł określających czynności i narzędzia, za pomocą, których badacz zbiera dane.
Najprostszą metodą badawczą jest obserwacja.
Obserwacja jest to proces polegający na dokonywaniu spostrzeżeń w celu odpowiedzi na dane pytania. Jest to proces planowy, praktyczny, celowy.
Celem są ludzie, ich wytwory, ich zachowania. Obserwujemy zachowania jednostek na tle zbiorowości, obserwujemy zachowania symboliczne.

Techniki obserwacyjne
– standaryzowane – opisywanie wyników w sposób ilościowy
– niestandaryzowane – opracowanie wyników w sposób jakościowy
– obserwacje w warunkach sztucznych
– obserwacje w warunkach naturalnych
– ukryte
– jawna z ukrycia, jawna nie z ukrycia
– uczestnicząca – bada osoba, która jest uczestnikiem badania (szpiegostwo)
– nie uczestnicząca
– ciągła (w przydatku, kiedy zjawiska nie dają się wyodrębnić)
– jednorazowa czasoprzestrzenna

Etapy przeprowadzania badania
– cel obserwacji
– przedmiot obserwacji
– wybór miejsca i czasu
– przygotowanie szczegółowych wytycznych do obserwacji
– przemyślenie sposobu zachowania obserwatorów
– przygotowanie techniczne
– zrobienie sprawozdania z obserwacji

1. ewidencyjno informacyjna – ogólny problem badawczy, cel i przedmiot obserwacji, dyspozycje do obserwacji, szkic sytuacyjny z zaznaczeniem miejsca prowadzenia obserwacji, etc, kto i kiedy badanie sporządził
2. zasadnicza – opis zaobserwowanych wydarzeń, opis chronologiczny z datą i godziną. Należy ująć własne spostrzeżenia – interpretacja zachowań emocjonalnych
3. oceniająca część – oceniamy naszą pracę, czy wybraliśmy właściwy obiekt, czy wybraliśmy dobry czas, wnioski i sugestie

Przygotowanie obserwacji kontrolowanej
Na podstawie karty obserwacji, badaniu próbnym, sprawdzenie karty w badaniu,
Przygotowanie obserwatorów i eliminacja słabych obserwatorów.
Zalety – dostarcza ścisłych danych, pozwala usuną nadmiar danych, w przypadku obserwatorów niezależnych mamy pewność co do rzetelności i pewności danych
Wady – im dłuższa jest obserwacji, tym silniej obserwator identyfikuje się z celami grupy, ograniczony dostęp do innych zjawisk

Obserwator powinien być biektywny, spostrzegawczy, uczciwy, zdystansowany wobec obiektu, cierpliwy, musi stosować etykę zawodową, brak uprzedzeń, działać z litera prawa, z zachowaniem tajemnicy zawodowej.

Typy wywiadu:
– wywiad jakościowy jest rozmową pomiędzy prowadzącym, a respondentem w trakcie, której prowadzący kładzie nacisk na pewne tematy i wyznacza ogólny kierunek rozmowy
– wywiad niestrukturyzowany (swobodny, otwarty) – prowadzący nie ma konkretnego zestawu pytań, lecz podąża za tematem dyskusji
 – wywiad częściowo ustrukturyzowany – zawiera dyspozycję, jakie zagadnienia powinny być poruszane
– wywiad ustrukturyzowany – prowadzący ma listę pytań, które ma zadać w określonej formie i w określonej kolejności, nie wolno mu wychodzić poza szablon pytań

Idealny terapeuta
– empatia, współodczuwanie
– pierwsze wrażenie, schludny wygląd, miła aparycja, uśmiech
– umiejętność auto-prezentacji (musi wyrażać szacunek dla respondenta, zapewnienie o tajemnicy)
– rzetelna i obiektywna
– umiejętność aktywnego słuchania
– emanować spokojem duchowym
– wyczucie taktu
– spokojny ton głosu
– umiejętność motywacji do rozmowy
– etyczny
– dystans społeczny i osobisty
– płeć ma znaczenie

Wskazówki:
1. Stosować dyktafon, uwalnia ręce, masz wszystkie informacje
2. Wybrać spokojne miejsce, gdzie można porozmawiać bez skrępowania
3. Koniecznie powiedz o celu wywiadu i ile on zajmie czasu. Trzymaj się tego czasu, nie wolno przedłużyć spotkania
4. Należy być zawsze grzecznym i uprzejmym
5. Należy być aktywnym słuchaczem, który nie ocenia respondenta
6. Uwarunkowanie wywiadu – jak wyglądało miejsce, jak osoba się zachowywała, itp.

Ogólne wiadomości o kościach i mięśniach

Ogólne wiadomości o kościach
Nauką zajmującą się kośćmi jest osteologia


Pod względem kształtu kości dzielimy na: długie, płaskie, krótkie, różnokształtne, pneumatyczne (te ostatnie u człowieka występują tylko w czaszce: kość klinowa, czołowa, sitowa, kość szczęki)

Czynności kości
– kości służą za ochronę narządów (czaszka chroni mózg, klatka piersiowa chroni serce i płuca, miednica chroni narządy rozrodcze)
– inne kości są dostosowane do dźwigania masy ciała, np. kość udowa
– kość jest również narządem krwiotwórczym (zdolność szpiku kostnego do produkcji krwinek)

Budowa ogólna kości
a) składnik organiczny tzw. OSEINA, która nadaje elastyczność i sprężystość
b) składnik nieorganiczny, sole mineralne, które nadają twardość kości

Tkanka kostna występuje w dwóch postaciach:
– tkanka kostna zbita
– tkanka kostna gąbczasta
Szpik kostny występuje w dwóch postaciach – czerwonej i żółtej.
Szpik żółty składa się przeważnie z komórek tłuszczowych i nielicznych, tylko młodocianych krwinek, czerwonych. W przypadku anemii może się przekształcić w szpik czerwony, podejmując aktywnie produkcję krwinek. Występuje głównie w postaci gąbczastej kości i ma zdolność wytwarzania komórek krwi oraz ma za zadanie magazynowanie lipidów potrzebnych do budowy krwinek czerwonych.

Ogólne wiadomości o mięśniach
Są to narządy mające zdolność kurczenia się, mają możliwość zmieniania swojej długości.
Skórcz może odbywać się pod wpływem bodźców mechanicznych, elektrycznych, chemicznych lub w wyniku bodźca komórek nerwowych mózgowia i rdzenia kręgowego.
Energią, z której korzysta mięsień, jest zmagazynowany glikogen lub glukoza – dostarczona przez krew.

Ze względu na budowę wyróżniamy trzy grupy mięśni:
– mięśnie długie, położone głównie na kończynach
– mięsnie szerokie, których wymiary – długość i szerokość są znacznie mniejsze niż grubość, np. mięsień poprzeczny brzucha
– mięśnie krótkie, które występują w okolicach, gdzie ruchy są nieznaczne, ale wymagają dużego napięcia
Mięśnie mieszane to takie, których nie da się zaliczyć do żadnej z powyższych grup, np. mięśnie tworzące pierścienie (np. zwieracze)

Cechy mięśni
Znaczna część mięśni poprzecznie prążkowanych przytwierdzona jest oboma swymi końcami do szkieletu. Mięsień podczas skurczu zbliża do siebie oba końce. Mięsień jest przytwierdzony do miejsca przyczepu – 
w sposób bezpośredni lub pośredni – za pomocą ścięgna. Jest to twór włóknisty zbudowany z tkanki łącznej, jego sprężystość jest niewielka i może wydłużyć się o 4% długości. Ścięgno jest przedłużeniem włókien 
mięśniowych łączących je z kością. (brzusiec mięśniowy, ścięgno, przyczep mięśniowy)

Ścięgna (łac. tendo) – włókniste pasma zbudowane z wytrzymałej tkanki łącznej właściwej zbitej (włóknistej), o zabarwieniu białawosrebrzystym. Mają postać mocnych i bardzo odpornych włókien kolagenowych, ułożonych równolegle do siebie i zatopionych w niewielkiej ilości istoty podstawowej. Między pęczkami włókien znajdują się fibrocyty ułożone w tzw. szeregi Ranviera. Stanowią przedłużenie mięśnia aż do punktu jego przyczepu. Są istotną częścią mięśni a ich zadaniem jest przenoszenie siły skurczu mięśniowego na elementy kostne szkieletu. Sprężystość ich jest nieznaczna. Pod wpływem rozciągania wydłużają się one tylko o 4% swej długości.

Narządy pomocnicze mięśni:
– powięź
– pochewki ścięgien
– kaletki maziowe
– bloczki mięśniowe
– troczki mięśniowe

Rodzaje skurczów:
– skurcz tężcowy, skurcz zupełny – występuje wtedy, gdy włókna mięśniowe są pobudzone impulsami przed rozpoczęciem fazy rozkurczu
– skurcz niezupełny tężcowy – do pobudzenia dochodzi przy częściowym rozkurczu mięśnia
– skurcz izometryczny – występuje wtedy, gdy oba przyczepy mięśnia są nieruchome, mięsień zachowuje stała długość, zmienia się tylko jego napięcie
– skurcz izotoniczny występuje, gdy jeden z przyczepów mięśnia jest wolny – przy stałym napięciu następuje zmiana długości mięśnia

Właściwości biologiczne i fizyczne mięsni
1. Elastyczność – sprężystość przejawia się w powracaniu mięśnia do swojej długości spoczynkowej po jego biernym rozciągnięciu Sprężystość maleje wraz z jego stopniem zmęczenia oraz z wiekiem jego 
właściciela
2. TONUS napięcie – przejawia się w każdym żywym i zdrowym mięśniu, nawet w spoczynku wykazuje zawsze pewien istniejący stopień napięcia jego włókien. TONUS NIE PODLEGA NASZEJ WOLI, ponieważ jest 
kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy. Napięcie mięśniowe decyduje o postawie człowieka oraz odgrywa istotna rolę w utrzymywaniu trwałych pozycji ciała
3. Pobudliwość – zdolność reagowania skurczem na bodziec mechaniczny, elektryczny, chemiczny, pochodzący „naturalnie z układu ośrodka nerwowego”
4. Kurczliwość – wynika z poprzedniej cechy, może skracać się do połowy swojej długości, po ustaniu bodźca powraca do swojej długości pierwotnej.

%d blogerów lubi to: