Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Rehabilitacja – kinezyterapia

Kinezyterapia
Ćwiczenia ruchowe wspomagają, prowadzą do regeneracji i adaptacji, uwzględniają kompensację, są warunkiem zachowania zdrowia człowieka.

Wpływ ruchu na tkanki i narządy:
Układ kostny – pełni role biernego narządu ruchu, kość jest żywa tkanką, która ulega przebudowie w zależności od potrzeb ruchowych i obciążenia narządu ruchu, bodźcem do wzmacniania kości jest przerywany ucisk mechaniczny i rozciąganie. Oba te czynniki zachodzą podczas ruchu. Systematyczny ruch reguluje prawidłowy rozwój kości, ma to wpływ na długość i grubość kości. Podczas regularnego ruchu można zaobserwować zmiany w strukturze tkanki kostnej – zwiększa się warstwa substancji zbitej i ilość osteonów oraz skład chemiczny kości – zwiększa się ilość substancji organicznych i soli mineralnych.
Należy zwrócić uwagę, że nadmierny ucisk jak i jego brak powodują zahamowanie zrastania kości.
Warunkiem prawidłowego rozwoju tkanki kostnej jest prawidłowe odżywianie z uwzględnieniem białka, soli mineralnych, witamin – przy prawidłowej aktywności enzymatycznej i hormonalnej, zwłaszcza przysadki, tarczycy i przytarczyc.

Stawy – ruch odgrywa znaczącą role w kształtowaniu powierzchni stawowych. Wydolność stawu zależy od stanu chrząstki stawowej. Powierzchnię stawu pokrywa chrząstka szklista, która pozbawiona jest unaczynienia i ukrwienia. Odżywia się ona od strony stawowej płynem stawowym, a od strony drugiej – z naczyń krwionośnych podchrzęstnej warstwy kości. Optymalny stan czynnościowy chrząstki stawowej zachodzi podczas zmian ciśnienia i nacisku na powierzchnie stawowe. Unieruchomienie lub ograniczenie ruchomości stawu upośledza odżywianie chrząstki. Prawidłowa warstwa chrząstki szklistej sprawia, że nacisk na staw rozłożony jest równomiernie, co działa amortyzująco na wstrząsy. Stawy w swojej budowie posiadają także powierzchnie bez tkanki szklistej, wyścielone błona maziową. Błona maziowa resorbuje płyn stawowy – odżywia chrząstkę, ułatwia ślizg powierzchni stawowych. Błona maziowa jest bardzo wrażliwa na czynniki szkodliwe, urazy i przeciążenia.

Ostatnią składową, która odgrywa istotne znaczenie, jest odpowiednia długości i elastyczność elementów okołostawowych. Elementy te (torebka i więzadło) pozwalają na utrzymanie pełnego zakresu ruchu w stawie.
Ruch działa korzystnie na stawy tylko w określonych granicach. Zarówno niedobór jak i przeciążenie, jednostajność ruchów mają działanie negatywne.

Układ krążenia
Ćwiczenia powodują korzystne zmiany zarówno w samym mięśniu sercowym, jak i sprawności krążenia obwodowego. Największy przyrost masy mięśnia sercowego następuje, gdy wysiłek fizyczny jest wykonywany długofalowo, długotrwale. Wytrenowany mięsień posiada większą pojemność minutową serca.
Ułatwia to zaopatrywanie pracujących tkanek w składniki – tlen, witaminy, inne składniki odżywcze, a także ułatwia usuwanie produktów przemian tkankowych. Pod wpływem systematycznych zajęć ruchowych zwiększa się przepływ wieńcowy, co powoduje większe możliwości do podejmowania wysiłku.

Układ krążenia obwodowego – pod wpływem ćwiczeń fizycznych zwiększa się jego wydolność. Systematyczne trenowanie powoduje zmiany zarówno w objętości i składzie krwi. Trening wpływa na zwiększenie czerwonych tkanek krwi z jednoczesnym wzrostem zawartości hemoglobiny.
Podniesienie pod wpływem treningu poziomu hemoglobiny we krwi i mioglobiny znacznie powiększa ogólną pojemność tlenowa organizmu.

Układ mięśniowy
Jest czynnym elementem narządu ruchu.
Czynności jego polegają na kurczeniu i rozkurczaniu.

Występuje w trzech postaciach:
1. Tkanka mięśniowa gładka – występuje w ścianach naczyń krwionośnych, przewodu pokarmowego, innych narządów wewnętrznych i skórze. Komórka mięśniowa gładka ma kształt wrzecionowaty, w środkowej części leży owalne jąderko. W cytoplazmie występują mitochondria, aparat Golgiego oraz włókna kurczliwe zbudowane z substancji białkowej.
Materiałem wiążącym komórki mięśniowej w tkankę są siateczki cienkich włókienek kratkowych.
Mięsnie gładkie nie podlegają naszej woli i nie mamy na nie wpływu.
2. Tkanka mięśniowa gładka poprzecznie prążkowana szkieletowa
Składa się z błony plazmatycznej, z osłonki złożonej z siateczki włókien kratkowych, w cytoplazmie leżą liczne owalne jąderka, aparat Golgiego, mitochondria, siateczka śródplazmatyczna, włókna kurczliwe MIOFIBRYLE. Mają one złożona budowę i składają się z odcinków jaśniejszych i ciemniejszych, ułożonych na przemian przypominające prążki przechodzące w poprzek całego włókna mięśniowego.
Skórcz mięśni szkieletowych poprzecznie prążkowanych zależy od woli człowieka lub odbywa się odruchowo
3. Tkanka mięśniowa sercowa

Pod wpływem ruchu zwiększa się masa mięśni. Przyrost mięśni szczególnie widoczny jest po treningu szybkościowym i wysiłkowym. Zwiększenie grubości mięśnia, przekroju poprzecznego podnosi jego siłę.
Dzięki treningowi zwiększa się liczba jednostek motorycznych i mięsnie pracują lepiej. Wysiłek fizyczny wpływa korzystnie na ukrwienie mięśni, co zwiększa dostawę tlenu i substancji odżywczych, a powoduje szybsze usuwanie szkodliwych metabolików. Podstawowe zmiany czynnościowe dotyczą zarówno siły mięśni, jak i ich wytrzymałości. Najkorzystniejsze efekty treningowe uzyskuje się poprzez systematyczne trenowanie. Trening nie tylko oddziałowuje na siłę i kondycje mięśni, również rozwija lub przywraca mięśniom zdolność reagowania na bodźce układu nerwowego. Ma to szczególne znaczenie oraz duży wpływ na tonus mięśniowy.

%d bloggers like this: