Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Pedagogika 02

Paidagogos to z greckiego ten, który prowadzi dziecko (młodego człowieka).
Pais lub paidos – oznacza chłopca
Ago, agogos – oznacza przewodnika, opiekuna
Początkowo był nim niewolnik, potem człowiek specjalnie do tego przygotowany.

Jeszcze w VII w. p.n.e. wychowanie w Atenach było podobne do spartańskiego.
Na ogół było to rygorystyczne wychowanie wojskowe, co wiązało się z historią, a w szczególności z przymusem utrzymywania wojska w stałym pogotowiu.
Wychowanie leżało w rękach państwa, które miało w tym swój interes, bo dzięki temu utrzymywało społeczeństwo w posłuszeństwie.
Wychowanie, jeśli można to tak nazwać, było ukierunkowane na doskonalenie kondycji fizycznej i umiejętności wojskowych.

Z czasem zaczęło się to zmieniać.
Nie musiano obawiać się wewnętrznych zamieszek ani najazdów z zewnątrz, a tym samym rozwinęło się wychowanie dążące do coraz to bardziej pokojowych ideałów i obejmujące nie tylko wychowanie fizyczne, ale kładące nacisk na sferę intelektualną i moralną.
Początkowo uważano, że uczyć się może tylko arystokrata rodowy, gdyż ma powołanie od Boga.
Bagatelizowano jednak rolę nauczyciela, uważając, że tylko ograniczona grupa, jak arystokracja, jest zdolna do pobierania nauki.
Nauka była płatna, tylko nieliczni mogli sobie na nią pozwolić.
Z czasem i to zaczęło ewoluować.
Pojawili się paidagogos, czyli ci, którzy prowadzą dziecko (młodego człowieka).
Początkowo w sensie dosłownym – odprowadzali chłopca do szkoły
Z czasem – prowadzący go także moralnie oraz duchowo i otaczający go nieustanną, wszechstronną opieką przez cały dzień.
Rolę paidagogos z początku pełnili niewolnicy, później ludzie odpowiednio do tej roli przygotowani.

Chłopcy uczyli się głównie czytania, pisania i pływania, ale z czasem kładziono nacisk na wszechstronny i harmonijny rozwój, uwzględniając indywidualność dziecka, jego aspiracje i talenty.
Dotyczyło oczywiście tylko dzieci pełnoprawnych obywateli, bo niewolnicy zajmowali się głównie pracą fizyczną.
Często zajęcia odbywały się w prywatnych domach nauczycieli. Zadaniem paidagogos stało się nauczanie pisania i czytania, recytowania wyjątków z epopei narodowych, arytmetyki, gry na instrumentach muzycznych, ale też wpojenie chłopcu zasad moralnych. Paidagogos z opiekuna przeradzał się w nauczyciela i wychowawcę, jego czynności obejmowały już nie tylko opiekę fizyczną, ale kształcenie umysłowe i prowadzenie duchowo-moralne, czyli wychowanie

Wychowanie miało być:
– Intelektualne (nauka i sztuka)
– Moralne
– Fizyczne – pływanie i złożony z pięciu konkurencji pentatlon: bieg, skok, rzut dyskiem, zapasy, rzut oszczepem

W raz z rozwojem całego systemu wychowania, ukształtował się ateński ideał wychowawczy, do którego realizacji dążono właśnie przez wychowanie – była nią grecka Paideia, która oznaczała tez dosłownie kulturę osobistą. Odegrała ona ogromna rolę w dziejach pedagogiki europejskiej, była wzorem i zaważyła na kształcie pedagogiki wszystkich krajów europejskich.

Cechy
Wychowaniu, edukacji powinien się poddać każdy pełnoprawny obywatel.
Wychowanie powinno być intelektualne, moralne, intelektualne i fizyczne.
Powinno być wszechstronne i zachowywać odpowiednią proporcję.
Powinno uwzględniać indywidualność i osobiste aspiracje wychowanka.
Najbardziej pożądane i rozwijane cechy to: dobro, szlachetność, umiar, męstwo, mądrość, sprawiedliwość.

Współczesna pedagogika jest wszechstronną nauką o całej rzeczywistości wychowawczej. Jest to nauka skonstruowana z czterech działów należących do innych nauk, obejmuje bowiem pewien dział filozofii, socjologii, psychologii i historii. Inni naukowcy dodają jeszcze, że pedagogika jest częścią etyki, socjologii, biologii, z czego wynika, że wychowanie jest równocześnie zjawiskiem moralnym, społecznym, biologicznym i psychicznym.

%d bloggers like this: