Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Terapia zajęciowa 02

Terapia zajęciowa to leczenie i usprawnianie za pomocą zajęć i pracy.
Może oddziaływać:
ogólnie (na ogólną sprawności fizyczna i psychiczną)
miejscowo (na zwiększenie sprawności i siły danej grupy mięśni lub kończyn)

Zadania terapii zajęciowej

Usprawnianie fizyczne
Występuje tu ścisłe powiązanie TZ z gimnastyką leczniczą. Praca i czynności wykonywane w oddziale  TZ są kontynuacją ćwiczeń prowadzonych w sali gimnastycznej. Z punktu widzenia fizjologicznego oraz kinezyterapeutycznego – wartość TZ dla procesu uprawniania polega na tym, że dany ruch (ćwiczenie) pacjent może wykonywać przez dłuższy czas bez zmęczenie fizycznego i psychicznego, co tym samym przyspiesza usprawnianie. Większość prac terapeutycznych jest czynnością złożoną – po jednym rodzaju ruchu, następuje inny, a pomiędzy nimi występują przerwy (które wynikają z samej techniki pracy). To stwarza dla narządów ruchu, szczególnie dla mięsni oraz układu krążenia i układu oddechowego, świetne warunki działania. W okresie przerw następuje odpoczynek i odprężenie, odprowadzenie produktu zmęczenia i zaopatrzenie się w nowy zapas energii do pracy. Poza tym skoncentrowanie uwagi na samej technice i szczegółach pracy, np. wzoru szalika na warsztacie tkackim, stwarza okoliczności, w których pacjent zapomina, że ćwiczy, i dzięki temu może dana pracę wykonywać dłużej bez uczucia zmęczenia i znużenia.

Usprawnianie psychiczne
Przez odpowiednio dobraną i prowadzoną pracę łatwiej dochodzi do akceptacji niepełnosprawności. Pacjent uczy się brania udziału w życiu w nowych warunkach. Dla wielu chorych, zwłaszcza tych niepełnosprawnych fizycznie, sam fakt wykonywania przez nich pracy ma duże znaczenie, bowiem podnosi ich wartość jako jednostki społecznej i otwiera nowe możliwości życiowe.
Poza tym w schorzeniach przewlekłych interesujący program zajęć lub pracy, odwraca uwagę chorego od schorzenia, usuwa lek i rozmyślanie nad przyszłością, a tym samym czyni okres choroby i rekonwalescencji znośnym. W schorzeniach psychicznych zajęcia i praca jako środek leczniczy działa uspokajająco, zmusza pacjenta do skierowania uwagi i myślenia na konkretne czynności.

Usprawnianie społeczne (w tym dawanie wytycznych do wyboru zawodu)
Pacjenci dzięki terapii poznają inne podobne osoby. Dzięki temu łatwiej pokonują trudności związane z rehabilitacją. Bardzo często pacjenci z nieodwracalnymi zmianami narządu ruchu uczą się podstawowych zasad pracy w różnych dziedzinach, doskonalą się na kursach lub zakładach szkolenia dla inwalidów.
TZ może dać pewne wytyczne co do wyboru zawodu, jeżeli zachodzi konieczność zmiany zawodu oraz ułatwić ocenę chorego przydatności do pracy.
Tkactwo, dziewiarstwo, introligatorstwo, ceramika, fotografika, itp.