Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Archive for Październik, 2012

Terapia zajęciowa 03

Cele terapii zajęciowej w ujęciu ogólnym
– daje osobie niepełnosprawnej rozrywkę, w czasie długich godzin szpitalnej bezczynności
– oddziałuje psychoterapeutycznie, czyli wzbudza i umacnia w chorym zaufanie do własnych sił
– przyśpiesza leczenie w sensie klinicznym, usprawnia funkcję uszkodzonych części ciała i całego organizmu, pozwala przez skupieniu uwagi na określonej czynności zapomnieć o zmęczeniu i wykonać więcej 
ruchów (czynności) niż na sali gimnastycznej
– przygotowuje osobę niepełnosprawną do pokonywania różnych trudności w życiu codziennym i do podjęcia w przyszłości szkolenia zawodowego lub zatrudnienia
– przyczynia się do integracji osobowości w warunkach zaistniałych w niepełnosprawności z późniejszą perspektywą samodzielnego życia

Aby terapia przebiegała prawidłowo musi zaistnieć więź między pacjentem i terapeutą polegająca na wzajemnej akceptacji.

Pierwsza faza TZ powinna rozpocząć się od nawiązania kontaktu terapeuty z uczestnikiem terapii i trwać powinna tak długo aż ten stanie się na tyle silny, że nie ulegnie zerwaniu nawet wówczas, gdy terapeuta 
będzie oceniał, interpretował i korygował zachowania uczestnika nimi, że osądy takie mogą być przez niego przykro odczuwane. Właściwym zadaniem tej fazy, zwanej również rozmrażaniem jest wytworzenie 
odpowiednio silnej więzi pomiędzy uczestnikiem i terapeuta.

Druga faza zaczyna się wtedy, gdy więź ta pozwala już terapeucie na pewna dozę obiektywizmu i chłodnego realizmu w omawianiu problemów pacjenta bez obawy jej przerwania lub zakłócenia. Realistyczne 
roztrząsanie czasem bardzo osobistych spraw człowieka stanowi punkt wyjścia do zasadniczego zadania drugiej fazy terapii. Tym zadaniem jest wyjaśnienie uczestnikowi, na czym polega stojąca przed nim 
alternatywa wyboru zachowania, czynności, prac a także konieczności podjęcia przez niego samodzielnej decyzji w tym względzie i jakie konsekwencje dla uczestnika są z tym związane.

Trzecia faza dotyczy planowania przez uczestnika własnej przyszłości. Etap ten zaczyna się po zakończeniu systematycznych kontaktów terapeutycznych i służy konfrontacji zdobytych przez pacjenta w toku terapii doświadczeń z rzeczywistością społeczną – czy i na ile nabyte przez uczestnika nowe wartości, postawy i sposoby oceniania świata i siebie są pomocne w codziennym życiu, czy uczestnik posiadł umiejętność wysuwania dla siebie korzystnych celów życiowych i czy nauczył się sposobów ich osiągania.

Istotnym elementem TZ jest aktywizacja uczestników (jest to zespół działań mających na celu włączenie osób do udziału w różnych dziedzinach życia). Jest wyrazem czynnego trybu życia, chęci działania oraz sposobem leczenia wielu chorób i zaburzeń. Problem aktywizacji nabiera szczególnego znaczenia u osób, które z różnych powodów dysfunkcji fizycznej, umysłowej lub fizycznej nie są w stanie samodzielnie funkcjonować. Aktywizacja uczestników TZ powinna objąć wszystkie możliwe zakresy od czynności porządkowych i samoobsługowych, po czynności na rzecz innych osób. W okresie aktywizacji każdy uczestnik terapii zajęciowej jest traktowany indywidualnie i podmiotowo. Pośród zaoferowanych propozycji, uczestnik sam wybiera formę zajęć, która odpowiada jego potrzebom i możliwościom samorealizacji. Brak aktywności kontaktu pomocy ze strony innych osób daje poczucie własnej nieprzydatności, prowadzi do poczucia krzywdy, izolacji, osamotnienia.

Proces Terapeutyczny
To celowe działanie specjalistów zajmujących się podopiecznym.

Skład zespołu terapeutycznego uwarunkowany jest:
– rodzajem niepełnosprawności
– formą leczenia
– wiekiem podopiecznego
– czasem rozpoczęcia rehabilitacji
-miejscem prowadzenia terapii

Proces terapeutyczny powinien być opracowany na podstawie wyników badań medycznych, psychologicznych, pedagogicznych i analizy wszystkich dokumentów oraz wywiadu o podopiecznym, rodziną lub osobą 
znaczącą dla podopiecznego.

Proces terapeutyczny powinien podlegać modyfikacji w zależności od uzyskiwanych efektów.
Zespół opracowuje cel, ustala metody i formy, środki działania dla każdego podopiecznego indywidualnie, a także cele i metody pracy grupowej. Nadrzędnym celem procesu terapeutycznego jest takie usprawnianie 
podopiecznego, aby mógł na tyle ile jest to możliwe funkcjonować samodzielnie w środowisku

Skład zespołu uwarunkowany jest rodzajem placówki, w której przebiega rehabilitacja. Zależy więc od podopiecznych i rodzaju ich niepełnosprawności.

Etapy postępowania terapeuty

Terapia i każdy rodzaj reagowania na chorobę lub niepełnosprawność wymaga strategii posiadania całościowej wiedzy/wizji, której efekt doraźny wkomponowany jest w perspektywę przyszłości a cały wysiłek 
skoncentrowany jest na człowieku chorym/niepełnosprawnym, a nie na samej chorobie czy niepełnosprawności.
Pierwszym bardzo istotnym elementem w prowadzeniu TZ jest diagnoza terapeutyczna
1. DIAGNOZA TERAPEUTYCZNA
Jednym z elementów leczenia, pielęgnowania i usprawnienia człowieka chorego, niepełnosprawnego jest dokładne rozpoznanie i ocena wszystkich odbiegających od normy czynności życiowych w celu:
– nakreślenie planu postępowania terapeutycznego
– dla kontroli postępu prowadzonej terapii
– dla określenia generalnej linii rehabilitacji z oznaczeniem końcowego celu, który mogłaby osiągnąć badana osoba.

PROCES TERAPEUTYCZNY – największe znaczenie ma nie tyle dokładna diagnoza medyczna, ile określenie wydolności czynnościowej, umiejętności radzenia sobie z otoczeniem i samym sobą. Dlatego też niezbędnym elementem składowym oceny powinno być określenie sprawności fizycznej, funkcji poznawczej, emocjonalnej i społecznej.

2. CELE TERAPII
Wiodącym celem TZ jest przywrócenie sprawności fizycznej, psychicznej, umysłowej, czy tez preorientacja zawodowa. Szczegółowe cele musza wynikać ze specyficznych potrzeb konkretnej osoby oraz etapu 
postępowania rehabilitacyjnego.
Cele szczegółowe zależą tez w dużej mierze od rodzaju niepełnosprawności.
Niepełnosprawność fizyczna wymaga od terapeuty skoncentrowanej uwagi, działań na uruchomieniu mięśni, poprawienie koordynacji, siły, mobilności czy też wyrobienie czynności zastępczych w samoobsłudze
Niepełnosprawność psychiczna wymaga skupienia się na wyrównaniu zaburzonych procesów emocjonalnych, poznawczych lub funkcjonowania w grupie społecznej.
Przy określaniu celów szczegółowych kładziemy duży nacisk na to, aby cel był realny i możliwy do osiągnięcia przy aktywnej współpracy pacjenta.
3. DOBÓR METOD I TECHNIK TERAPII ZAJĘCIOWEJ
Specyficzne techniki zastosowane w TZ uzależnione są od założeń teoretycznych, potrzeb wieku, płci, rodzaju niepełnosprawności, stosowanych metod leczenia, umiejętności, zdolności i zainteresowania pacjenta 
oraz możliwości i czasu, który może poświęcić terapeuta. W doborze technik i metod do potrzeb i możliwości podopiecznego musimy zwrócić uwagę na jego poziom wysiłkowy.
4. PLANOWANIE
Równolegle z podejmowaniem decyzji o doborze rodzaju TZ oraz metod pracy, należy dokonać wyboru odpowiednich form i środków, wyznaczyć optymalną częstotliwość prowadzenia zajęć

Istnieje szereg reguł dobierania odpowiednich form i środków:
– zajęcia powinny być zawsze indywidualne
– czas i częstość zajęć powinny respektować zasoby pedagogiczne, przede wszystkim zasadę stopniowania trudności i konsekwencji. Rozpatrujemy wydolność umysłową, emocjonalną, fizyczną, aby nie dopuścić 
do wystąpienia objawów zmęczenia
– obowiązuje zasada liczenia się z innymi członkami zespołu terapeutycznego realizującymi program rehabilitacji oraz uczestnikami samego podmiotu biorącego udział w terapii czy też jego rodziny
– plan powinien być obiektywnie realny do zrealizowania, nie powinien być krótszy niż 7 dni.

Reklamy

Rehabilitacja – kinezyterapia

Kinezyterapia
Ćwiczenia ruchowe wspomagają, prowadzą do regeneracji i adaptacji, uwzględniają kompensację, są warunkiem zachowania zdrowia człowieka.

Wpływ ruchu na tkanki i narządy:
Układ kostny – pełni role biernego narządu ruchu, kość jest żywa tkanką, która ulega przebudowie w zależności od potrzeb ruchowych i obciążenia narządu ruchu, bodźcem do wzmacniania kości jest przerywany ucisk mechaniczny i rozciąganie. Oba te czynniki zachodzą podczas ruchu. Systematyczny ruch reguluje prawidłowy rozwój kości, ma to wpływ na długość i grubość kości. Podczas regularnego ruchu można zaobserwować zmiany w strukturze tkanki kostnej – zwiększa się warstwa substancji zbitej i ilość osteonów oraz skład chemiczny kości – zwiększa się ilość substancji organicznych i soli mineralnych.
Należy zwrócić uwagę, że nadmierny ucisk jak i jego brak powodują zahamowanie zrastania kości.
Warunkiem prawidłowego rozwoju tkanki kostnej jest prawidłowe odżywianie z uwzględnieniem białka, soli mineralnych, witamin – przy prawidłowej aktywności enzymatycznej i hormonalnej, zwłaszcza przysadki, tarczycy i przytarczyc.

Stawy – ruch odgrywa znaczącą role w kształtowaniu powierzchni stawowych. Wydolność stawu zależy od stanu chrząstki stawowej. Powierzchnię stawu pokrywa chrząstka szklista, która pozbawiona jest unaczynienia i ukrwienia. Odżywia się ona od strony stawowej płynem stawowym, a od strony drugiej – z naczyń krwionośnych podchrzęstnej warstwy kości. Optymalny stan czynnościowy chrząstki stawowej zachodzi podczas zmian ciśnienia i nacisku na powierzchnie stawowe. Unieruchomienie lub ograniczenie ruchomości stawu upośledza odżywianie chrząstki. Prawidłowa warstwa chrząstki szklistej sprawia, że nacisk na staw rozłożony jest równomiernie, co działa amortyzująco na wstrząsy. Stawy w swojej budowie posiadają także powierzchnie bez tkanki szklistej, wyścielone błona maziową. Błona maziowa resorbuje płyn stawowy – odżywia chrząstkę, ułatwia ślizg powierzchni stawowych. Błona maziowa jest bardzo wrażliwa na czynniki szkodliwe, urazy i przeciążenia.

Ostatnią składową, która odgrywa istotne znaczenie, jest odpowiednia długości i elastyczność elementów okołostawowych. Elementy te (torebka i więzadło) pozwalają na utrzymanie pełnego zakresu ruchu w stawie.
Ruch działa korzystnie na stawy tylko w określonych granicach. Zarówno niedobór jak i przeciążenie, jednostajność ruchów mają działanie negatywne.

Układ krążenia
Ćwiczenia powodują korzystne zmiany zarówno w samym mięśniu sercowym, jak i sprawności krążenia obwodowego. Największy przyrost masy mięśnia sercowego następuje, gdy wysiłek fizyczny jest wykonywany długofalowo, długotrwale. Wytrenowany mięsień posiada większą pojemność minutową serca.
Ułatwia to zaopatrywanie pracujących tkanek w składniki – tlen, witaminy, inne składniki odżywcze, a także ułatwia usuwanie produktów przemian tkankowych. Pod wpływem systematycznych zajęć ruchowych zwiększa się przepływ wieńcowy, co powoduje większe możliwości do podejmowania wysiłku.

Układ krążenia obwodowego – pod wpływem ćwiczeń fizycznych zwiększa się jego wydolność. Systematyczne trenowanie powoduje zmiany zarówno w objętości i składzie krwi. Trening wpływa na zwiększenie czerwonych tkanek krwi z jednoczesnym wzrostem zawartości hemoglobiny.
Podniesienie pod wpływem treningu poziomu hemoglobiny we krwi i mioglobiny znacznie powiększa ogólną pojemność tlenowa organizmu.

Układ mięśniowy
Jest czynnym elementem narządu ruchu.
Czynności jego polegają na kurczeniu i rozkurczaniu.

Występuje w trzech postaciach:
1. Tkanka mięśniowa gładka – występuje w ścianach naczyń krwionośnych, przewodu pokarmowego, innych narządów wewnętrznych i skórze. Komórka mięśniowa gładka ma kształt wrzecionowaty, w środkowej części leży owalne jąderko. W cytoplazmie występują mitochondria, aparat Golgiego oraz włókna kurczliwe zbudowane z substancji białkowej.
Materiałem wiążącym komórki mięśniowej w tkankę są siateczki cienkich włókienek kratkowych.
Mięsnie gładkie nie podlegają naszej woli i nie mamy na nie wpływu.
2. Tkanka mięśniowa gładka poprzecznie prążkowana szkieletowa
Składa się z błony plazmatycznej, z osłonki złożonej z siateczki włókien kratkowych, w cytoplazmie leżą liczne owalne jąderka, aparat Golgiego, mitochondria, siateczka śródplazmatyczna, włókna kurczliwe MIOFIBRYLE. Mają one złożona budowę i składają się z odcinków jaśniejszych i ciemniejszych, ułożonych na przemian przypominające prążki przechodzące w poprzek całego włókna mięśniowego.
Skórcz mięśni szkieletowych poprzecznie prążkowanych zależy od woli człowieka lub odbywa się odruchowo
3. Tkanka mięśniowa sercowa

Pod wpływem ruchu zwiększa się masa mięśni. Przyrost mięśni szczególnie widoczny jest po treningu szybkościowym i wysiłkowym. Zwiększenie grubości mięśnia, przekroju poprzecznego podnosi jego siłę.
Dzięki treningowi zwiększa się liczba jednostek motorycznych i mięsnie pracują lepiej. Wysiłek fizyczny wpływa korzystnie na ukrwienie mięśni, co zwiększa dostawę tlenu i substancji odżywczych, a powoduje szybsze usuwanie szkodliwych metabolików. Podstawowe zmiany czynnościowe dotyczą zarówno siły mięśni, jak i ich wytrzymałości. Najkorzystniejsze efekty treningowe uzyskuje się poprzez systematyczne trenowanie. Trening nie tylko oddziałowuje na siłę i kondycje mięśni, również rozwija lub przywraca mięśniom zdolność reagowania na bodźce układu nerwowego. Ma to szczególne znaczenie oraz duży wpływ na tonus mięśniowy.

Anatomia – receptory skóry

Receptory skóry
Czucie skórne opiera się na czynności szeregu receptorów, które  reagują na bodźce zewnętrzne.
Skóra zawiera różne typy zakończeń nerwowych przystosowanych do odbierania różnych bodźców: dotyku, bólu, ucisku, temperatury. Występują one głównie w naskórku, ale także znajdują się w skórze właściwej i tkance podskórnej.

1. Czucie dotyku – odbierane jest głównie przez następujące rodzaje receptorów:
ciałka dotykowe Meissnera, złożone z nieregularnie skręconych zakończeń nerwowych, otoczonych torebką tkanki łącznej. Znajdują się w brodawkach skóry, skórze rąk i stóp, w błonie śluzowej, na koniuszku języka. Czynnikiem drażniącym jest nierównomierny nacisk na powierzchnię skóry, powodujący jej odkształcenie.
łąkotki dotykowe, składają się z kilku tarczek, do których wnikają włókna nerwowe, wytwarzające w nich sploty. Położone są one w brodawkach, szczególnie skóry, opuszkach palców, powierzchni dłoniowej rak, podeszwowej stóp, na wargach oraz w jamie ustnej.
wolne zakończenia nerwowe oplatające pochewkę włosa, które ulegają pobudzeniu nawet przy nieznacznych ruchach włosów.

2. Wrażnie ucisku wywoływane jest przez znacznie silniejszy nacisk na skórę. Rolę receptorów ucisku spełniają:
ciałka blaszkowate Paciniego, które składają się z blaszek łącznotkankowych ułożonych współśrodkowo dookoła wewnętrznego zakończenia nerwowego.
Czucie ucisku nie jest jedynie czuciem skórnym, ponieważ receptory Paciniego znajdują się również w obrębie mięśni, ścięgien, odbierając wrażenie czucia głębokiego.
Czucie głębokie – to czucie prioreceptywne.
Ciałka Paciniego są wszędzie – i w przypadku urazu, sygnały nerwowe są tym samym zaburzone.
ciałka Golgi-Mazzoniego występują w warstwie siatkowatej.

3. Czucie temperatury – odbierane jest przez receptory ciepła i zimna.
receptory Ruffiniego, przedstawiają się w postaci wydłużonej i splotów. Z ciałek Ruffiniewgo wychodzą cienkie włókna zaopatrujące naczynia włosowate i naskórek.
Znajdują się one nie tylko w skórze i w tkance podskórnej, ale również w okostnej i mięśniowej. Receptory te odbierają bodźce cieplne.
kolbki Krausego, występują w postaci kłębuszku włókien nerwowych. Są receptorami zimna.
dla temperatury powyżej 45 C. istnieją również oddzielne receptory gorąca, będące termo specyficznymi receptorami bólu.

4. Czucie bólu – efekt bólowy może być wywołany przez uderzenie, działanie temperatury, substancji chemicznej, prądu elektrycznego. Ból przewodzą przede wszstkim ciałka bólowe w postaci nagich zakończeń nerwowych włókien bezrdzennych, które znajdują się głownie w powierzchownych warstwach skóry. Ból przewodzą również włókna bezrdzenne, które wnikają do ciałek Maissnera i Pacinniego. Większość impulsów czuciowych powstających w skórze biegnie do ośrodkowego układu nerwowego. Niektóre jednak powstają w warstwach głębszych i trafiają do nerwów autonomicznych.

Psychologia

Grupa społeczna to dwie / trzy* lub więcej osób, które mają wspólny cel, poczucie przynależności, mają komunikację między sobą, normy grupowe obowiązujące w tej grupie.(nakazy i zakazy) regulamin (systemem norm i wartości).
Członkowie współdziałają ze sobą na zasadzie odrębności od innych, w celu zaspokajania własnych potrzeb.
{ * } W niektórych przypadkach zakłada się, że do utworzenia grupy społecznej wystarcza dwie osoby, jednakże dopiero przy trzech osobach występować może struktura społeczna i niektóre typy stosunków społecznych (m.in. tworzenie koalicji, opozycji, mediacji), kontroli społecznej.

Jedną z ważniejszych zmiennych określających grupę społeczną jest spójność grupy (spoistość), która określa grupę jako zintegrowaną całość, brak występowania klik oraz wysokim stopniem konformizmu jednostek wobec norm i celów grupowych. Zazwyczaj spójność jest najwyższa w grupach małych, ze względu na silniejszą kontrolę społeczna względem postaw, norm i wartości.
Powyżej 7 osób – spada efektywność grupy.

Zespół jest to grupa założona na pewien czas do wykonania pewnego zadania.

Kanały komunikacji
– Bezpośredni (gwiazda)
– Hierarchiczny
– Pośredni (łańcuch)

Struktura grupy – widać lidera, kozła ofiarnego

Role grupowe:
{ Każdy ma w danej grupie pewna rolę – błazen, lider, dziecko }
Praktyczny organizator
Naturalny lider
Człowiek akcji – lokomotywa (napędza grupę)
Siewca – myśliciel, generuje pomysły
Człowiek kontaktu – poszukiwacz źródeł, analizuje
Sędzia – krytyk wartościujący
Dusza zespołu
Perfekcjonista

Etapy rozwoju grupy

– formowanie (rozpoznanie sytuacji, cele, kontrakt-reguły, faza zależy od lidera)
  Określenie swoich oczekiwań oraz zapoznanie się z oczekiwaniami grupy
– burza (testowanie, badanie granic, do których można się posunąć, reakcje emocjonalne, polaryzacja opinii, fala oporu, ujawnienie różnic zdań, słuchanie, zachęcanie do współpracy, rozwiązywanie konfliktów
– normowanie (ustalenie pewnych norm, partnerstwo, współodpowiedzialność, wspólny cel, określenie zadań)
– wykonanie
– wygaszenie (etap następuje po wykonaniu zadania)

%d blogerów lubi to: