Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Terapia zajęciowa 01

Słowo terapia pochodzi od greckiego wyrazu „therapeuein”, który znaczy: opiekować się, troszczyć się (o kogoś), leczyć.

Terapia zajęciowa jest formą pomocy udzielanej pacjentowi w powrocie do jego poprzednich zajęć, a gdy to jest konieczne – w zaadaptowaniu do nowego środowiska pracy (zawodu).
Terapia zajęciowa to celowe organizowanie zajęć wytwórczych za pomocą prostych narzędzi i materiałów naturalnych w celu poprawy czynności, zwiększenia zakresu ruchów i siły mięśni.
Oprócz usprawniania ruchowego terapia zajęciowa wzmacnia psychikę.

Według K. Milanowskiej, terapia zajęciowa to leczenie i usprawnianie za pomocą określonych czynności, zajęć i pracy.
Według światowej Federacji Terapeutów Zajęciowych, terapia jest dyscypliną ochrony zdrowia, która zajmuje się ludźmi fizycznie bądź psychicznie {umysłowo) niesprawnymi, upośledzonymi i(lub) kalekimi czasowo bądź trwale.

Terapeuta zajęciowy musi mieć specjalne przygotowanie. Powinien posiadać znajomość wielu działów i technik, które służą jako czynnik usprawniający.Poza tym wymaga się od niej przygotowania pedagogicznego oraz ogólnych wiadomości z zakresu anatomii, fizjologii i patologii.
Wykwalifikowany terapeuta angażuje pacjenta w czynności zaprojektowane tak, by przywrócić go maksymalnie do zadań, jakie stawia przed nim praca zawodowa, środowisko społeczne i ognisko domowe.
Celem jest przywrócenie pacjenta do takiego stanu, by mógł on brać udział w życiu – w najpełniejszym tego słowa znaczeniu.

Terapia zajęciowa zajmuje bardzo swoiste miejsce w systemie rehabilitacji. Jest czymś w rodzaju klamry spinającej rehabilitację leczniczą i społeczną, a zarazem uzupełnieniem jej podstawowych działów: fizjoterapii i rehabilitacji psychologicznej.
W obecnej koncepcji leczenia dąży się do tego, by osoba dotknięta schorzeniem lub urazem nie pozostawała przez dłuższy czas bezczynna.

Wartość zajęcia i pracy jako środka leczniczego znana była dawno. Już Egipcjanie zalecali gry i pracę dla umysłowo chorych. Galen w swoich rozprawach pisze że ,”zajęcie jest najlepszym naturalnym lekarzem i podstawą szczęścia człowieka”.

Historia
W Stanach Zjednoczonych w 1717 r. zostaje zawiązane Amerykańskie Towarzystwo Terapeutów Zajęciowych, które rozwija bardzo szeroką działalność.
Po drugiej wojnie światowej łącznie z rehabilitacją coraz większe znaczenie i zastosowanie ma terapia zajęciowa. Wprowadzana ona jest na oddziałach ortopedycznych, urazowych, w oddziałach dla reumatyków, gruźlicy. Obecnie terapia zajęciowa wchodzi w skład oddziałów leczniczego usprawniania.
Zasadniczy rozwój terapii zajęciowej w Polsce przypada na okres po II wojnie światowej. Rozwija się ona tak, jak w innych krajach łącznie z rehabilitacją.

Terapia zajęciowa z punktu widzenia potrzeb chorego może spełniać następujące zadania:
– usprawniać fizycznie
– usprawniać psychicznie
– usprawniać społecznie (w tym dawać wytyczne do wyboru zawodu)

Cele terapii zajęciowej w ujęciu ogólnym:
– daje pacjentowi rozrywkę w czasie długich godzin szpitalnej bezczynności
– oddziałuje psychoterapeutycznie: wzbudza i umacnia w chorym zaufanie do własnych sił
– przyspiesza leczenie w sensie klinicznym, usprawnia funkcję uszkodzonych części ciała i całego organizmu, pozwala przez skupienie uwagi na określonej czynności zapomnieć o zmęczeniu
– przygotowuje do pokonywania różnych trudności w życiu codziennym i do podjęcia w przyszłości szkolenia zawodowego i zatrudnienia
– przyczynia się do integracji osobowości w warunkach zaistniałego inwalidztwa z późniejszą perspektywą samodzielnego życia

Aby terapia zajęciowa przebiegała prawidłowo musi zaistnieć więź między pacjentem a terapeutą, polegająca na wzajemnej akceptacji.
Istotnym elementem terapii zajęciowej jest aktywizacja uczestników.
Aktywizacja jest to zespół działań mających na celu włączenie osób do udziału w różnych dziedzinach.
Aktywizacja uczestników terapii zajęciowej powinna objąć wszystkie możliwe zakresy – od czynności samoobsługowych i porządkowych w najbliższym otoczeniu, po czynności na rzecz innych osób.
Jednak w procesie aktywizacji każdy uczestnik terapii zajęciowej musi być traktowany indywidualnie i podmiotowo. Spośród zaoferowanych propozycji sam wybiera formę zajęć, która najbardziej odpowiada jego potrzebom, zainteresowaniom i możliwościom. Brak aktywności, pomocy ze strony innych osób daje poczucie własnej nieprzydatności, prowadzi do poczucia krzywdy, izolacji i osamotnienia.

Pierwszym bardzo istotnym etapem w prowadzeniu terapii zajęciowej jest diagnoza terapeutyczna, której zadaniem jest dokładne rozpoznanie i ocena wszystkich odbiegających od normy czynności w celu:
– nakreślenie planu postępowania terapeutycznego
– kontroli postępów w prowadzonej terapii
– określenia generalnej linii rehabilitacji z oznaczeniem końcowego celu jaki miałaby osiągnąć badana osoba

Wiodącym celem terapii zajęciowej jest przywracanie sprawności fizycznej, umysłowej, psychicznej czy też preorientacja zawodowa.

Zadania TZ

%d bloggers like this: