Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Archive for Wrzesień, 2012

Socjologia 01

Socjologia jest gałęzią nauk społecznych, zbioru dyscyplin naukowych, które badają naturę ludzkiego zachowania i związków międzyludzkich oraz ich rezultaty.
Socjologia jest naukowym badaniem zachowań i układów społecznych.

Socjologia bada naukowe badania zachowania człowieka, organizacje społeczeństw oraz zachodzące w nich interakcje.

Socjologia to zazwyczaj spoglądanie na ludzkie czynności jak na fragmenty większych całości.

Funkcje socjologii
– diagnostyczna
– apologetyczna (chwalenie)
– demaskatorska
– teoretyczna (zbieranie danych empirycznych i tworzenie teorii)
– prognostyczna

Teoria funkcjonalna – wszystko ma swoją funkcję, tworzy cały organizm
Teoria konfliktu – świat musi być pod kontrolą, zależności ludzkie
Teoria interakcji – jesteśmy tylko aktorami
Teoria wymiany (utylitarna) – nic się nie dzieje za darmo

Reklamy

Terapia zajęciowa 01

Słowo terapia pochodzi od greckiego wyrazu „therapeuein”, który znaczy: opiekować się, troszczyć się (o kogoś), leczyć.

Terapia zajęciowa jest formą pomocy udzielanej pacjentowi w powrocie do jego poprzednich zajęć, a gdy to jest konieczne – w zaadaptowaniu do nowego środowiska pracy (zawodu).
Terapia zajęciowa to celowe organizowanie zajęć wytwórczych za pomocą prostych narzędzi i materiałów naturalnych w celu poprawy czynności, zwiększenia zakresu ruchów i siły mięśni.
Oprócz usprawniania ruchowego terapia zajęciowa wzmacnia psychikę.

Według K. Milanowskiej, terapia zajęciowa to leczenie i usprawnianie za pomocą określonych czynności, zajęć i pracy.
Według światowej Federacji Terapeutów Zajęciowych, terapia jest dyscypliną ochrony zdrowia, która zajmuje się ludźmi fizycznie bądź psychicznie {umysłowo) niesprawnymi, upośledzonymi i(lub) kalekimi czasowo bądź trwale.

Terapeuta zajęciowy musi mieć specjalne przygotowanie. Powinien posiadać znajomość wielu działów i technik, które służą jako czynnik usprawniający.Poza tym wymaga się od niej przygotowania pedagogicznego oraz ogólnych wiadomości z zakresu anatomii, fizjologii i patologii.
Wykwalifikowany terapeuta angażuje pacjenta w czynności zaprojektowane tak, by przywrócić go maksymalnie do zadań, jakie stawia przed nim praca zawodowa, środowisko społeczne i ognisko domowe.
Celem jest przywrócenie pacjenta do takiego stanu, by mógł on brać udział w życiu – w najpełniejszym tego słowa znaczeniu.

Terapia zajęciowa zajmuje bardzo swoiste miejsce w systemie rehabilitacji. Jest czymś w rodzaju klamry spinającej rehabilitację leczniczą i społeczną, a zarazem uzupełnieniem jej podstawowych działów: fizjoterapii i rehabilitacji psychologicznej.
W obecnej koncepcji leczenia dąży się do tego, by osoba dotknięta schorzeniem lub urazem nie pozostawała przez dłuższy czas bezczynna.

Wartość zajęcia i pracy jako środka leczniczego znana była dawno. Już Egipcjanie zalecali gry i pracę dla umysłowo chorych. Galen w swoich rozprawach pisze że ,”zajęcie jest najlepszym naturalnym lekarzem i podstawą szczęścia człowieka”.

Historia
W Stanach Zjednoczonych w 1717 r. zostaje zawiązane Amerykańskie Towarzystwo Terapeutów Zajęciowych, które rozwija bardzo szeroką działalność.
Po drugiej wojnie światowej łącznie z rehabilitacją coraz większe znaczenie i zastosowanie ma terapia zajęciowa. Wprowadzana ona jest na oddziałach ortopedycznych, urazowych, w oddziałach dla reumatyków, gruźlicy. Obecnie terapia zajęciowa wchodzi w skład oddziałów leczniczego usprawniania.
Zasadniczy rozwój terapii zajęciowej w Polsce przypada na okres po II wojnie światowej. Rozwija się ona tak, jak w innych krajach łącznie z rehabilitacją.

Terapia zajęciowa z punktu widzenia potrzeb chorego może spełniać następujące zadania:
– usprawniać fizycznie
– usprawniać psychicznie
– usprawniać społecznie (w tym dawać wytyczne do wyboru zawodu)

Cele terapii zajęciowej w ujęciu ogólnym:
– daje pacjentowi rozrywkę w czasie długich godzin szpitalnej bezczynności
– oddziałuje psychoterapeutycznie: wzbudza i umacnia w chorym zaufanie do własnych sił
– przyspiesza leczenie w sensie klinicznym, usprawnia funkcję uszkodzonych części ciała i całego organizmu, pozwala przez skupienie uwagi na określonej czynności zapomnieć o zmęczeniu
– przygotowuje do pokonywania różnych trudności w życiu codziennym i do podjęcia w przyszłości szkolenia zawodowego i zatrudnienia
– przyczynia się do integracji osobowości w warunkach zaistniałego inwalidztwa z późniejszą perspektywą samodzielnego życia

Aby terapia zajęciowa przebiegała prawidłowo musi zaistnieć więź między pacjentem a terapeutą, polegająca na wzajemnej akceptacji.
Istotnym elementem terapii zajęciowej jest aktywizacja uczestników.
Aktywizacja jest to zespół działań mających na celu włączenie osób do udziału w różnych dziedzinach.
Aktywizacja uczestników terapii zajęciowej powinna objąć wszystkie możliwe zakresy – od czynności samoobsługowych i porządkowych w najbliższym otoczeniu, po czynności na rzecz innych osób.
Jednak w procesie aktywizacji każdy uczestnik terapii zajęciowej musi być traktowany indywidualnie i podmiotowo. Spośród zaoferowanych propozycji sam wybiera formę zajęć, która najbardziej odpowiada jego potrzebom, zainteresowaniom i możliwościom. Brak aktywności, pomocy ze strony innych osób daje poczucie własnej nieprzydatności, prowadzi do poczucia krzywdy, izolacji i osamotnienia.

Pierwszym bardzo istotnym etapem w prowadzeniu terapii zajęciowej jest diagnoza terapeutyczna, której zadaniem jest dokładne rozpoznanie i ocena wszystkich odbiegających od normy czynności w celu:
– nakreślenie planu postępowania terapeutycznego
– kontroli postępów w prowadzonej terapii
– określenia generalnej linii rehabilitacji z oznaczeniem końcowego celu jaki miałaby osiągnąć badana osoba

Wiodącym celem terapii zajęciowej jest przywracanie sprawności fizycznej, umysłowej, psychicznej czy też preorientacja zawodowa.

Zadania TZ

Anatomia 01

Anatomia człowieka jest to nauka o budowie narządów i układów ciała człowieka; wchodzi w skład morfologii i posługuje się metodami na poziomie makroskopowym.
Związane z anatomią są również:
histologia (nauka o tkankach)
cytologia (nauka o komórkach)
fizjologia (nauka o funkcjonowaniu organizmu)

W organizmie wyróżniamy następujące układy:
– układ nerwowy i narządy zmysłu
– układ chłonny
– układ sercowo naczyniowy
– układ wewnątrzwydzielniczy
– układ płciowy
– układ moczowy
– układ oddechowy
– układ trawienny
– układ mięśniowy
– układ połączeń kości
– układ kostny

Rehabilitacja 01

Zdrowie to nie tylko brak choroby, ale optymalny stan człowieka pod względem biologicznym, psychicznym i społecznym.

Osoba niepełnosprawna to osoba o naruszonej sprawności funkcjonalnej lub aktywności życiowej – w stopniu utrudniającym wypełnienie jej normalnych czynności charakterystycznych dla osoby danej płci i wieku.

Niepełnosprawność to stan fizyczny lub psychiczny, który czasowo lub trwale ogranicza lub uniemożliwia wypełnienie zadań życiowych i ról społecznych zgodnie z przyjętymi normami (społecznymi i prawnymi).

Rehabilitacja jest to kompleksowe i skoordynowane stosowanie środków medycznych, socjalnych, wychowawczych i zawodowych w celu przywrócenia chorego do normalnego życia i umożliwienie mu odzyskania 
maksymalnie największej sprawności.

Rehabilitacja jest integralną częścią leczenia i powinna być:
– powszechna
– wczesna
– kompleksowa
– ciągła

Przyczyny niepełnosprawności
1.) choroby układu ruchu
– narządów wewnętrznych
– układu nerwowego
-narządów zmysłów

2.) urazy zatrucia złamania, zwichnięcia
3.) wady i urazy wrodzone, choroby genetyczne, ubytki kończyn

Potrzeba to brak czegoś w organizmie, co uniemożliwia normalne funkcjonowanie

Piramida potrzeb człowieka podczas rehabilitacji

Warstwa samorealizacji
– dążenie do rozwoju możliwości i realizacji celu
Warstwa szacunku
– potrzeba respektu i uznania innych
– potrzeba dobrego statusu społecznego
– potrzeba sławy
– potrzeba dominacji
Warstwa przynależności i miłości (dążenie do przezwyciężenia osamotnienia, alienacji)
Warstwa bezpieczeństwa (unikanie tego, co może przynieść śmierć lub cierpienie)
– potrzeba zależności
– potrzeba opieki i oparcia
– potrzeba braku lęku
– potrzeba ładu
Warstwa biologiczna
– potrzeba jedzenia
– potrzeba odpoczynku
– potrzeba przyjemnych doznań zmysłowych
– potrzeby seksualne

Rehabilitację dzielimy na medyczną, społeczną i zawodową.

Rehabilitacja medyczna to zorganizowane działanie przebiegające za pośrednictwem jednostek służby zdrowia.

Cele rehabilitacji medycznej to:
– niedopuszczenie osłabienia mięśni i innych powikłam związanych z urazem, chorobą
– przyśpieszenie procesu regeneracji
– kierowanie procesem adaptacji w przypadku zmian, które nie mogą być zastąpione przez procesy fizjologiczne
– przyspieszenie kompensacji, kierowanie tym procesem w przypadku trwałych uszkodzeń organizmu

Rehabilitacja społeczna przebiega przy udziale różnych instytucji i organizacji
Celem rehabilitacji społecznej jest umożliwienie osobie niepełnosprawnej maksymalnego przystosowania się do warunków środowiska zewnętrznego w taki sposób, aby stał się aktywną i pełnosprawną jednostką

Celem rehabilitacji zawodowej jest przygotowanie osoby niepełnosprawnej do pracy zawodowej w zmienionych warunkach.

Rehabilitacja jest to zespół działań
– lecznicznych
– psychologicznych
– technicznych
– szkoleniowych
– edukacyjnych
– społecznych
zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym udziale pacjentów, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania w życiu osobistym i społecznym

Nawiazanie kontaktu jest pierwszym zadaniem terapeuty zajęciowego

Polska koncepcja rehabilitacji – Wiktor Dega
powszechność (wszystkie dyscypliny medyczne / dostępna wszystkim bez względu na wiek i stan zdrowia )
wczesne zapoczątkowanie (rozpoczęcie procesu rehabilitacji już w trakcie leczenia prowadzi do szybszego przywrócenia utraconych funkcji przez chorego lub ukształtowanie takich mechanizmów kompensacyjnych

kompensacja (zastępowanie funkcji np. wyostrzenie innych zmysłów i przejmowanie przez nie funkcji innych organów / okulary, protezy)
zespołowość i kompleksowość (zawiera w sobie aspekt leczniczy, psychologiczny, społeczny i zawodowy)
ciągłość rehabilitacji (obejmuje osoby w już trakcie leczenia szpitalnego, powierza ich opiece ambulatoryjnej, póżniej rehabilitacja kontynuowana jest w domu)

Dziedziny rehabilitacji
medyczna (proces leczenia, który umożliwia przyspieszenie procesu naturalnej regeneracji i zmniejszenie psychicznych i fizycznych następstw choroby)
społeczna (proces, który zmierza do przywrócenia samodzielności społecznej osobie, która jest jej pozbawiona, a tym samym znajduje się poza nawiasem życia społecznego. Obejmuje też edukację osób zdrowych w zakresie potrzebnym do zrozumienia osób niepełnosprawnych, ich akceptacji jako pełnowartościowych członków społeczeństwa.
zawodowa (zajmuje się przywróceniem zdolności do aktywności zawodowej osoby niepełnosprawnej poprzez naukę zawodu możliwego do wykonania, przy istniejącej dysfunkcji. Zajmuje się również stwarzaniem warunków do pracy osobie niepełnosprawnej)

%d blogerów lubi to: