Przygotowanie do zawodu i perspektywy zatrudnienia

Kręgi szyjne
Kręgi szyjne występują w odcinku szyjnym kręgosłupa. Kręgi te są najmniejszymi ze wszystkich. Zasadniczo występuje 7 kręgów.

Z wyjątkiem dwóch pierwszych(I, II) i ostatniego (VII) kręgi szyjne mają podobną do siebie budowę.
- trzon jest niski
- łuki kręgowe są cienkie
- wyrostek kolczysty jest niezbyt długi
- wyrostki stawowe górne i dolne położone są skośnie – od góry ku dołowi, od przodu ku tyłowi pod kątem 45 stopni.
- wyrostki poprzeczne są stosunkowo krótkie

Najbardziej nietypowe są dwa pierwsze kręgi odcinka szyjnego.
C1 – kręg szczytowy { ATLAS lub dźwigacz }
Nie posiada trzonu i wyrostka kolczystego. Tworzą go jedynie łuki kręgowe przedni i tylny (kłykcie, w tym wypadku potyliczne). Od strony czaszki ATLES tworzy powierzchnie stawowe umożliwiające potakujące ruchy głowy, natomiast z drugiem kręgiem (obrotnikiem) tworzy połączenie umożliwiające przeczące ruchy głowy.
C2 – kręg obrotowy { AXIS }
Ma trzon wydatnie podłużny ku górze. Z górnej powierzchni trzonu wystaje wyrostek – tworzy ZĄBEK.

C7 – siódmy krąg szyjny
Nietypowy jest również ostatni kręg nazywany czasami kręgiem wystającym, ponieważ jest to pierwszy wyczuwalny kręg na ludzkiej szyi. Ma masywniejszy wyrostek kolczysty bez rozdwojenia na końcu, a przez otwory wyrostków poprzecznych nie przechodzi tętnica kręgowa.
Jest to kręg przyjściowy pomiędzy szyjnym, a piersiowym.
Trzon jego kręgu  jest zncznie większy, wyrostek kolczysty jest długi, najbardziej wystający podczas zginania.

Odcinek piersiowy

W odcinku piersiowym jest 12 kręgów. Ich trzony są wysokie, a otwory kręgowe okrągłe i małe. Wyróżniającą cechą budowy tych kręgów jest obecność dołków żebrowych, które służą do stawowego połączenia kręgosłupa z żebrami.
Wyrostki kolczyste nie są rozdwojone, tak jak wyrostki kręgów szyjnych. Są one długie i pochylone ku dołowi, zachodzą na siebie dachówkowato.
- są ruchomo połączone z żebrami
- ich trzony zwiększają się stopniowo ku dołowi (przybierają na szerokości i zbliżają się kształtem do trzonów kręgów lędźwiowych)
- powierzchnie górna i dolna trzonów są płaskie; na górnych i dolnych kręgach piersiowego odcinka kręgosłupa są one kształtu ziarna fasoli, w odcinku środkowym mają kształt sercowaty.

Charakterystyczną cechą trzonów kręgów piersiowych są tzw. dołki żebrowe, służące do połączenia stawowego z głowami żeber. Dziewięć kręgów górnych ma po dwie powierzchnie stawowe położone bocznie po obu stronach trzonu. Leżą one na krawędzi górnej i dolnej trzonów tuż u nasady luków, przy czym powierzchnia stawowa górna jest zawsze większa niż dolna.
Sąsiednie powierzchnie, dolna i górna, wraz z krążkiem międzykręgowym tworzą jedną wspólną powierzchnię dla głowy żebra.

Wyrostki poprzeczne odchodzą od łuku kręgu między wyrostkami stawowymi górnymi a dolnymi.
Są one bardzo mocno zbudowane i zgrubiałe na końcach, z wyjątkiem dwóch / trzech ostatnich.
Na kręgach górnych są one skierowane bocznie, następnie zaś stopniowro coraz bardziej odchylają się ku tyłowi.
Na powierzchniach przednich końców wyrostków poprzecznych leżą małe, pokryte chrząstką dołki żebrowe wyrostka poprzecznego, służące do połączenia z guzkami żeber. Dołki te nie występują na kręgu jedenastym i dwunastym.

Wyrostki stawowe są ustawione w płaszczyźnie czołowej.
Powierzchnie stawowe tych wyrostków są słabo zakrzywione i tworzą wycinki powierzchni walca, którego oś przebiega do przodu od otworu kręgowego. Powierzchnie wyrostków stawowych górnych są skierowane ku tyłowi, dolnych – ku przodowi.

Wyrostki kolczyste kręgów górnych przybierają stopniowo na długości.
Od kręgu pierwszego do ósmego są one spiczaste, silnie pochylone ku dołowi, mają przekrój trójkątny i zachodzą na siebie dachówkowato.
Od kręgu ósmego stają się znowu krótsze i przebiegają bardziej poziomo, przy czym stopniowo spłaszczają się i grubieją na końcu. Wyrostek kolczysty pierwszego kręgu daje się wyczuć tuż pod wyrostkiem siódmego kręgu szyjnego.

Dwa dolne kręgi piersiowe mają wiele właściwości zbliżających je do kręgów lędźwiowych. Kręg dwunasty jest jak gdyby przejściowym między kręgami piersiowymi i lędźwiowymi.
Powierzchnie wyrostków stawowych górnych tego kręgu są ustawione prawie w płaszczyźnie czołowej, podobnie jak to się spotyka na innych kręgach piersiowych, natomiast powierzchnie wyrostków stawowych 
dolnych są ustawione prawie w płaszczyźnie strzałkowej, podobnie jak w lędźwiowych. Ta zmiana ustawienia wyrostków stawowych może nastąpić już na kręgu jedenastym. Poza tym są bardziej zaznaczone na dwunastym kręgu piersiowym, słabiej na dziesiątym i jedenastym; na stronie bocznej wyrostków stawowych górnych mogą występować małe guzki, które pod względem kształtu i położenia odpowiadają wyrostkom suteczkowatym lub dodatkowym kręgów lędźwiowych.

Odcinek lędźwiowy
Człowiek ma z reguły 5 kręgów lędźwiowych, położonych między kręgami piersiowymi, a kością krzyżową.
Odróżniają się one od kręgów piersiowych brakiem powierzchni stawowych dla żeber.

Trzony kręgów lędźwiowych mają płaskie powierzchnie górną i dolną, o kształcie nerkowatym lub owalnym. Wysokość trzonów przednia i tylna jest mniej więcej równa, jedynie trzon piątego kręgu z przodu jest znacznie wyższy niż z tyłu, wskutek czego przybiera kształt klinowaty.

Wyrostki poprzeczne odchodzą od podstawy łuku i od trzonu kręgu.
Składają się one głównie ze szczątkowych żeber lędźwiowych, w znacznie mniejszym stopniu z właściwych wyrostków poprzecznych.
Wyrostki poprzeczne kręgów lędźwiowych są zazwyczaj bardzo różnie rozwinięte; czasem są silniejsze niż na kręgach piersiowych, czasem słabsze; zwykle od pierwszego aż po trzeci kręg lędźwiowy wzrastają, po czym znowu zmniejszają się. Są one na ogół wąskie i płaskie, nieco odgięte ku tyłowi. Właściwemu wyrostkowi poprzecznemu innych kręgów odpowiada na kręgach lędźwiowych mały guzek, zwany wyrostkiem dodatkowym. Tworzy on mniej lub bardziej wydatną wyniosłość, nieraz tylko nieznaczną chropowatość lub kolec leżący z tyłu u nasady wyrostka żebrowego.

Wyrostki stawowe są ustawione pionowo; ich powierzchnie stawowe leżą prawie w płaszczyźnie strzałkowej; górne są wklęsłe i skierowane do tyłu i przyśrodkowo, dolne – wypukłe, zwrócone do przodu i bocznie; powierzchnie górne obejmują powierzchnie dolne wyżej leżącego kręgu. Na stronie bocznej wyrostków stawowych górnych znajduje się zwykle tępy, owalny guzek kostny, zwany wyrostkiem suteczkowatym.
Wyrostki kolczyste mają kształt płytek leżących w płaszczyźnie pośrodkowej. Odchodzą one od łuku prosto ku tyłowi, czasami bywają nieco zagięte ku dołowi, na końcu są zazwyczaj zgrubiałe.
Łuki kręgów lędźwiowych są to mocne, u nasady zwężone, w tyle rozszerzające się, płaskie, prawie pionowo ustawione listewki. Otwory kręgowe są spłaszczone w kierunku przednio-tylnym, zazwyczaj trójkątne, czasem owalne.
Piąty kręg lędźwiowy wyróżnia się spośród innych wielkością i kształtem trzonu; wysokość trzonu bowiem jest z przodu większa niż z tyłu. Wyrostki poprzeczne są krótkie, silne, szerokie u podstawy, na końcu zgrubiałe. Odchodzą one od odcinka grzbietowego trzonu i podstawy łuku kręgu i są skierowane bocznie nieco ku tyłowi oraz ku górze. Wyrostki stawowe górne są skierowane bardziej ku tyłowi niż w innych kręgach, dolne zaś – bardziej do przodu.

About these ads
Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

%d bloggers like this: